Nieuws en verslagen

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

West-Brabantse Loopdag te Breda

 

Remy, van tien, is van plan om net zo’n groot wandelaar te worden als zijn Opa. En omdat je beter vroeg kunt beginnen, zijn we op zondagmorgen, als de nachtschemer nog tussen de huizen hangt, op weg naar Breda om daar zijn wandelcarrière aan te vangen. Opa heeft er niet opgerekend dat het zo druk zal zijn, dus duurt het even eer het zo ver is dat de eerste passen gezet kunnen worden. Kwart over negen om precies te zijn. Onderweg naar het bos, waarin de route grotendeels is uitgezet, geeft Opa onderricht in de markering, maar Remy gelooft het wel, hij is al haast met de finish bezig.

We volgen de rode, gele en witte bordjes en houden intussen ook de beschreven route scherp in de gaten. Verdwalen is één ding, maar verdwalen in een bos is een ander. Parmantig stapt de jongen naast zijn Opa voort en vraagt honderduit over eventuele blessures en andere ongemakken. Hoe moet het als hij onverwacht uitvallen moet? Opa stelt hem aan alle kanten gerust en Remy verlegt zijn aandacht nu op het parkoers. Wat is dit en waarvoor dient dat? Opa weet overal raad op. Na een kilometer of drie geeft Remy aan dat hij nu toch wel aan rusten toe is en hij zijgt op een omgewaaide boomstam neer, haalt de door Oma meegegeven stroopwafels tevoorschijn en begint heerlijk te smikkelen. Laat de boeren maar dorsen zal hij gedacht hebben. Opa staat geduldig te rillen in de frisse ochtendlucht. De dauw staat dik op het gras en van de koeien in de wei is slechts de bovenkant te zien.

De tocht wordt vervolgd, maar eerst moet er nog een der koeien geaaid worden. Voorzichtig en wat omslachtig kruipt Remy onder het prikkeldraad door en loopt op het vee, dat nieuwsgierig toekijkt, af. De beesten, kennelijk niet gewend aan menselijk gedrag, gooien hun konten de lucht in en met de staarten omhoog gaan ze er vandoor. Ook de stuwen in de beek trekken Remy’s aandacht. Hier moet hij het fijne van weten. Opa, gewend aan flink doorstappen, weet niet wat hij eraan heeft. Zo schiet het niet op natuurlijk. Maar ach, het is voor het goede doel, dus laat hem maar.

Ruim anderhalf uur doen we erover om bij de wagenrust te komen. Het valt Remy tegen dat er geen zitplaatsen zijn, dus dan maar verder zonder rusten. Bij punt 40 is een zandvlakte en daar is ongetwijfeld wel een bank of iets dergelijks. Maar voor het zo ver is, beleven we nog een spektakel van een colonne motorrijders die met donderend geraas langs denderen. Het moeten er minstens vijftig geweest zijn. Op de zandvlakte vinden we een picknicktafel, smerig weliswaar, maar als je moe bent, kijk je niet zo nauw, waar we een kwartiertje of meer, van onze rust genieten. De kleine jongen verbaast zich erover dat er zo velen zijn, die Opa kennen. Elke keer schalt er een groet door het bos of wordt er een hand opgestoken. Het doet hem kennelijk deugd en hij groet net zo vrolijk terug. Het lopen gaat steeds langzamer en op het laatst zit er geen gang meer in. Opa is de wanhoop nabij. Wordt dit nog wat vandaag of moet er een punt achter gezet worden? Maar dan…. als er een meisje van ongeveer Remy’s leeftijd voorbij stiefelt en zo te zien nog geen greintje vermoeid is, krijgt Remy ineens een opkikker en gaat er vandoor met zo’n vaart dat zelfs Opa met al zijn ervaring ver achter blijft. Niet eerder dan bij café “Dennenlucht”, waar hij staat te wachten, worden de twee herenigd. Een appelpunt met slagroom gaat er wel in en als dat op is, wordt er plaats gemaakt voor andere wandelaars en gaan we aan het laatste stukje beginnen.

Remy is er inmiddels van overtuigd dat hij de finish gaat halen en van vermoeidheid is even niets te merken. Hij huppelt van de ene kant naar de andere en elke plas wordt een uitdaging. Met een aanloop springt hij over de grootste plas en ook de slagbomen neemt hij met een hupsakee. In elk gat ziet hij een hol van het een of andere wild dier en met kop en oren duikt hij erin. Dat gaat lekker zo, de routepunten vliegen aan ons voorbij. Maar dan… is het afgelopen. We missen punt 89, een afslag naar links en verliezen het oog op de route. We lopen op het geluid van het verkeer af, ergens in de verte. En… of de duvel ermee speelt, Remy is op en versleten. Hij sleept zich voort en heeft alle lust verloren. Er volgen bomen en nog eens bomen en weer bomen, maar eindelijk is daar de verkeersweg. We zijn flink afgedwaald en moeten een heel eind terug. Het gaat langzaam, maar we komen er. Vijf over half twee stappen we bij “Sprint” binnen. Remy heeft zijn medaille verdiend, dat is zeker.

Quirinus Hoogland

7^e Brabant Wandelt had prachtig weer

Op zondag 25 september 2011 werd in Breda voor de 7^e maal Brabant Wandelt georganiseerd. In samenwerking met Zorgcentrum “Thebe” locatie Lucia (in de wijk Princenhage) en Wandelsportvereniging WIEGO en gesponsord door Albert Heijn en de Rabobank vertrok dit wandelevenement voor de 6^e keer vanuit Zorgcentrum“Thebe” locatie Lucia. Er waren 215 deelnemers. Dit aantal werd mede veroorzaakt door het prachtige, zonnige weer, maar ook door de propaganda en de medewerking van diverse buitenstaanders als begeleider van met name de oudere deelnemers.

De wandeling ging naar en langs Princevillede. Hierna liepen de deelnemers op de afstanden 5 en 10 km langs de Liesboslaan naar eetcafé “De Peer” aan de rand van het Liesbos. Hier kon van een korte rust worden genoten. De 10 km afstand liep daarna om en door het Liesbos weer terug naar “De Peer”en kon eventueel weer rusten. Gezamenlijk leidde de route weer terug langs de Liesboslaan naar de Sprundelsebaan en vervolgde de route van de afstand 3 km naar de Rithsestraat. Verder ging het door het parkje langs de Ambachtenlaan en door het Liesbospark tot de molen zonder wieken aan de Liesboslaan, waarna het Lucia weer werd bereikt. De deelnemers op de afstand 1½ km liepen vanaf de start richting Haagse Markt en via de Doelen naar en door de groenstrook van Princenhage-West en kwamen bij de Ambachtenlaan in het parkje waar de andere deelnemers ook doorheen gingen.

Het was weer een gezellig evenement met vooraf koffie of thee en na afloop twee consumpties en een hapje en een aardige herinnering. De deelnemers en hun begeleiders waren na afloop zeer tevreden over de tocht. Met name Petra Schrauwen van locatie Lucia heeft zich ingezet bij de voorbereiding en uitvoering en voor het binnenhalen van de sponsors. Maar ook de medewerkers van onze vereniging willen wij nogmaals hartelijk bedanken voor hun hulp en inzet.

40^e Markdal-wandeltocht

Op zaterdag 24 september jl. organiseerde onze vereniging voor de 40^e maal de jaarlijkse Markdal-wandeltocht. Dit jaar kwamen daar zo’n 480 deelnemers op af. Na afloop waren er alleen maar tevreden gezichten. Dat kwam door het prachtige weer, het mooie parkoers en door de wijze waarop zij geholpen werden door de 22 medewerkers.

WANDELVIERDAAGSE TE BREDA

Van 10 t/m 13 augustus 2011 nam WIEGO met 12 leden deel aan de 55^e Wandelvierdaagse te Breda. Het weer was de hele vierdaagse redelijk. Wel begon het vrijdags en zaterdag aan het begin van de middag wat te regenen, maar dat viel achteraf wel mee. Zondag zat het de organisatie echter tegen, want ’s morgens regende het tot ongeveer tien uur en dat was de sluitingstijd voor de afstand 30 km. Die dag kwamen er dan slechts een 60-tal deelnemers opdagen. De deelname was op zaterdag hoger dan het jaar daarvoor. De verzorging op de diverse afstanden was tijdens de vierdaagse zoals we gewend zijn. Iedere dag werd trouw om 10 uur gestart, behalve op zaterdag (en zondag), toen reeds om 9 uur van start kon worden gegaan. Ook de bepijling was prima op orde. Maar dat kan niet anders, want die was in vertrouwde handen van Harrie van Wees en Gemma van Wanrooij.

De parkoersen voerden de lopers ieder dag door het Mastbos, waarbij de 1^e en 3^e dag het oostelijke deel werd doorkruist en de 2^e en 4^e dag het westelijke deel. Zaterdag en zondag was er ook de mogelijkheid om 30 km te lopen. Daarvan maakten ook diverse leden van WIEGO gebruik. Daarbij liepen zij zaterdag ten opzichte van de kortere afstanden vanaf Effen door de Krabbenbossen en langs de Aa of Weerijs naar Rijsbergen, waar aan het Kennedyplein een rustmogelijkheid was. Zondag ging deze extra lus van de Trippelenberg (of ’t Hout) door De Rith en de Vloeiweide met een rust op camping Liesbos.

Duin en Strandtocht in Vlissingen

Op zaterdag 6 augustus 2011 ging WIEGO met de bus naar Vlissingen om daar met 74 wandelaars, deel te nemen aan de Duin en Strandtocht.

Na het vertrek vanaf de Kanovijver, werd de parkeerplaats bij de kanovijver overgestoken en ging het linksaf over een fietspad en bij het eerste pad rechtsaf en na de tennisbaan weer linksaf. Over een asfaltweg ging het naar een hoge trap die naar boven op de duinen ging. Boven aangekomen ging het rechtsaf verder over de duinen. En nu gingen de wandelaars trap op en af. En als ze dachten boven te zijn, dan kwam er nog een trap en konden ze nog verder klimmen.

Het uitzicht over de zee en de duinen was zeer mooi en gezien de zwaarte van de tocht was dat wel nodig. Na het passeren van het voormalige pompstation “DELTAN” ging het linksaf over een bospad. Men dacht van het trap klimmen af te zijn, maar aangekomen bij een tegelpad ging het linksaf en omhoog over de nieuwe trap met 124 treden. Dat werd een zeer zware klim en boven aangekomen, moesten er – op 42 meter boven NAP – velen even bijkomen, want er stond weer een klim te wachten over een verhard pad en dan was men 50 meter boven NAP en dat was dan geloof ik ook het hoogste duin.

Bij aankomst op een tegelpad liepen de 20 en 30 km verder richting Zoutelande en de 15 km moest een steile houten trap af (met treden van 28 cm.) waarvan het moeilijk was om de treden van elkaar te onderscheiden. Aangekomen op het strand ging het nu terug naar Vlissingen. Er was een rust bij strandtent “De Zeester” en hier moest men een stukje een houten trap op. Maar nu waren de treden 42 cm. breed wat makkelijker was op te lopen.

Na de rust ging het weer verder over het strand. Het was prachtig wandelweer, maar de stranden lagen er verlaten bij. Het strand was nu goed om te lopen, want er lagen planken op het strand langs de strandhuisjes en daar kon men goed op vooruitkomen. Maar er waren ook nog stukken, waar men door het losse zand moest. Ook vielen er enkele druppels. Maar in tegenstelling tot vorig jaar bleef het bij enkele druppels en kwam men droog terug. Dit jaar waren er velen die voor de eerste keer deze tocht maakten en ze vonden het allemaal een zeer mooie tocht.

Jef Maanders