De laatste en 4de winterwandeltocht van WIEGO-Breda staat op deze 1ste maart op het programma. De weerkundige lente is begonnen. De temperatuur in de nanacht heeft juist het vriespunt aangeraakt. Lente? Toch wel! In de loop van de dag zorgen de zon en een zwakke wind voor een aangenaam gevoel. De loofbomen van het Mastbos dragen nog geen blad. De zon loopt aldus naast me en werpt schaduwen om me heen. De mooiste zijn te zien in de waterspiegels van het Visch- en Turfven.
De eerste etappe vanaf de Duivelsbruglaan in het Ginneken, loopt geheel door het bos. Ik laat me leiden door de omloop van de 25 kilometer. Weer laat ik me verleiden en voeg hier en daar een lus toe. Na 12 kilometer leg ik aan bij Overaseweg 33. Een gekend adres van de familie De Nijs. Een omgebouwde schuur of stal vormt een mooie gelegenheid om veel mensen een zitplaats te bieden aan lange tafels. Tegen mijn gewoonte in bestel ik binnen een bak koffie en een worstenbroodje. Het contante afrekenen gebeurt tegen democratische prijzen. Ik raak aan de praat met een vrouw van middelbare leeftijd. Ze doet de 15 km. Ze is juist verlost van een griep die 4 weken heeft aangehouden. Beterschap is haar gegund.
De 2de etappe trekt voornamelijk door open gebied ten westen van de A-16. De geboden rust bij familie Van der Westen sla ik over. Na 11 kilometer ben ik terug bij Willem en Annie aan de Overaseweg. Ik trakteer me op een bescheiden kippensoepje en eet 1 van mijn 2 lunchboxen leeg. De laatste toer loopt weer door het Mastbos en delen van de Galderse Heide. Beide met geschiedenis. Maurits en consorten hebben er in de 16de en 17de eeuw voetstappen achtergelaten. Soldaten van weleer hebben op de Heide getraind en afgezien. Het leger heeft al lang zijn hielen gelicht. Haar oefenterrein is deels onder water verdwenen bij het graven van de Galderse Meren. Een kolossale zandwinput van Rijkswaterstaat ten behoeve van de aanleg van wegen en kunstwerken rondom de A-58 en de A-16. En nog eens loop ik extra lijnen. Of het wijs is? In gewoon Nederlands: nee! De kop zegt ja. Het fysieke gestel: nee. Van hier naar daar en van daar naar hier door het Mastbos.
Het geeft 30 kilometer bij terugkomst in Mariëndal. Vijf meer dan de afstand van 25 kilometer, waarvoor ik ingeschreven heb. Bij afmelding raak ik even aan de praat met Hans van der Bruggen. Het boegbeeld van WIEGO. Hij stuurt een groep vrijwilligers aan, die iedere keer weer, de wandeltochten op de kaart zet. Dat gebeurt op een manier die niet beter kan. Dat verdient een compliment. Ik ben blij deelgenomen te kunnen hebben aan de 4 winterwandeltochten van dit seizoen. En aan de Snerttocht van uit Prinsenbeek. Dank en tot een volgende gelegenheid.
Piet Schepers.