27e West-Brabantse Loopdag

Voor de 27e maal organiseerde WIEGO op zondag 18 oktober 2020 de wandeltocht van de West-Brabantse Loopdag. Er kwamen dit jaar totaal 134 wandelaars op af. Dat was de helft van het aantal deelnemers van vorig jaar. Dit was uiteraard een gevolg van de huidige corona-crisis en de door de regering getroffen maatregelen. Bij de voorbereiding van deze tocht was uitgegaan van alle regels en richtlijnen die ook toegepast waren tijdens de Markdaltocht in september jl. Echter kwam daar nog een probleem bij. Kort na de Markdaltocht werd door de regering afgekondigd dat alle sportkantines gesloten moesten worden. Goede raad was duur. Maar nu stond er tussen de kantine en de fietsenstalling van atletiekver. Sprint als sinds maart dit jaar een grote partytent, waar de atleten tijdens de beoefening van hun sport hun tassen en kleding konden opbergen.  Dankzij het bestuur van Av. Sprint mochten wij deze tent als startlocatie gebruiken. Probleem opgelost. “27e West-Brabantse Loopdag” verder lezen

49e Markdal-wandeltocht in corona-tijd

Op zaterdag 26 september 2020 organiseerde WIEGO de 49e Markdalwandeltocht. Het was even wennen voor WIEGO en voor de deelnemers, want het was de eerste tocht die WIEGO sinds 29 februari jl. organiseerde. Door de corona-crisis kon WIEGO eind juni de jaarlijkse Bossentocht namelijk niet organiseren. Ook was het wennen doordat vanwege het corona virus alles “corona-proef” moest zijn volgens de regels en richtlijnen van wandelbond KWBN. Omdat wandelsport een buitensport en “doorstroomsport” is, gaf het parkoers geen probleem. “49e Markdal-wandeltocht in corona-tijd” verder lezen

Markdal wandeltocht

Wat was de inschrijving netjes geregeld met inachtneming van de coronaregels op 26 september bij de Markdaltocht. Voldoende desinfectiemiddelen en duidelijk zichtbaar neergezet. Via de voordeur binnen en langs de zijdeur naar buiten. Ik hou altijd al van ruimte om me heen, maar in deze tijd helemaal en die ruimte was er volop. Ook geen bakjes met routebeschrijvingen waarin iedereen zit te graaien, maar de route aangereikt bij aanmelding. De dame zat achter een scherm zoals de kassières in de supermarkt en ze stempelde ook meteen mijn wandelboekje af. Zo werden contacten tot een minimum beperkt.

Daarna het bos in, waar ik modderige paden had verwacht na de hevige regenval van gisteravond. Niets van dat alles, het was heerlijk wandelen over de lanen en paden. Ik heb de Markdaltocht al een aantal keren gelopen, maar passeerde toch weer nieuwe plekken. Erg mooi was de Zevenlindendreef. Silver liep aan zijn lange lijn in een stevig tempo voor me uit. Grote en kleine hondenvriendjes besnuffelden elkaar, zij hoeven niet voortdurend aan de anderhalve meter afstand te denken. Met hun poten en snuit raakten ze elkaars lijven van kop tot kont.

Tot de splitsing met de 5 en 10 kilometer zag ik aardig wat wandelaars, maar daarna werd het stiller. Zo stil dat alleen vogelgeluiden me vergezelden. Ook de wind was volledig afwezig. Hoge boomkronen zorgden voor gefilterd zonlicht en aan de voet van hun stammen kleurden varens van groen naar goudbruin. Wat een wandelgenot. Totdat een kwebbelend echtpaar me van achteren naderde. Ik stopte maar en vroeg me af wat ze van de omgeving meekregen. Bij het passeren keken ze verbaasd naar mij.

Zodra hun stemmen weggestorven waren, vervolgde ik mijn route. Het moeraseiland langs een brede laan is altijd een mooie plek voor een minipauze bij de omheining. Twee koeien met een van hun kalfjes kwamen meteen naar me toe. Moeder koe stak haar kop over de afrastering. Ik had haar gewoon kunnen aaien, maar haar gedrag was misschien wel bedoeld om de afstand tussen mij en haar kalf te bewaken. Op een kleine zandvlakte koos ik de bank met het mooiste uitzicht en at er een broodje. Met een paar zandkorrels aan zijn neus deed Silver een hazenslaapje.

Een voorbijgaande wandelaar zei: ‘Dit is mijn eerste mars sinds zeven maanden. En dat geldt voor veel wandelaars.’ ‘Fijn hè? En maar hopen dat het mogelijk blijft.’ ‘Nou en of.’ Hij keek er bedenkelijk bij, nam met een zwaai afscheid en liep verder. Aan de bosrand stak ik de Galderseweg over en ik wandelde de Reeptiend in, op weg naar het Markdal. De route van 15 kilometer gaf me het gevoel alle tijd te hebben. Het dal is in elk seizoen prachtig, reden om vanaf een bank er wat langer te genieten. Wie wil, kan er ook naar mensen kijken. Wandelaars en fietsers in allerlei pluimage kwamen voorbij. Nooit geweten dat de weg langs het dal aan Ulvenhoutse kant Markdal heet. Ik moest hem volgen tot de rotonde en daarna domineerde het groen van het bos mijn wandeling.

In het laatste deel van de route nog een verrassing, natuurgebied Wolfslaar. Niet zo ver van huis en ik beleefde het voor het eerst. Het wandelpad kronkelde lichtjes en eindigde bij een greppel die je via stenen kon oversteken. Er was ook een leuning, maar wel wat aan de hoge kant voor mij. Niets duidde erop dat er weleens water in de greppel stond. Het bodemtapijt was kurkdroog. Vanaf de Ulvenhoutselaan nog een fraaie kijk op het Markdal, waar ik nog even doorheen mocht wandelen voordat ik de finish bereikte. Een kleine kudde lichtblonde koeien graasde aan weerszijden van het fietspad vlakbij het boogbrugje nabij de Duivelsbruglaan. Een gezin met drie jonge kinderen observeerde hen van heel dichtbij, De vader besloot een koe over zijn kop te strijken. Het beest gooide zijn staart en een achterpoot omhoog en schudde heftig met zijn kop. Het gezin deinsde achteruit. Er werd gelachen, maar vooral veel gepraat. Wat ze allemaal zeiden? Helaas beheers ik hun Oost Europese taal niet.

Terug bij de finish nog even een kijkje bij de oude en fotogenieke Laurentiuskerk. De hele plek straalt nostalgie uit en ik kan de plek nooit overslaan bij het einde van een WIEGO-tocht.

Anita Lodewijks

Verslag van de 49e Markdalwandeltocht

Dit is het wandelverslag van de 49ste Markdalwandeltocht van onze eigen vereniging WIEGO op zaterdag 26 september 2020. Voor ons was het de eerste coronaproof wandeltocht die vandaag werd georganiseerd. Het is wel een uitdaging om in deze tijd iets te organiseren. Ik was al om 8 00 uur op het startbureau. En wat ook leuk is: het wandelplaatje van de Poolse Kapel. Daar ben ik ook langs gelopen.

Ik kreeg de taak om de wandelaars op het éénrichtingverkeer te leiden. En dat ging best wel goed. Een paar korte vragen: of ze al ingeschreven waren; waren er geen gezondheidsklachten. Dat heb ik gedaan van 9,00 tot 13,30 uur. Het weer was ook goed, zelfs de zon was er regelmatig.

Zelf ging ik daarna op pad voor de korte route, namelijk 5 km. Om 13,30 uur ging ik van start voor dit kleine rondje en was ik daar weer terug om 14.30 uur. Nu op voor het volgende rondje: door naar huis in de Hoge Vucht. Via de Ginnekenmarkt naar de Ginnekenweg, over de Wilhelminasingel en rechtsaf de Chassesingel. Dus niet door de drukke winkelstraten, maar langs de binnensingels van de stad. Ik was om 15,45 uur weer thuis na een mooie dag. Het biertje en het wijntje waren weer heerlijk.
Inge Mol.

Met WIEGO naar de Vierwinden Zomertocht in Oss

Eindelijk weer eens met WIEGO aan de wandel naar de Vierwinden wandeltocht van wsv. De Osse Maaskant. Op zondag 6 september 2020 ben ik weer met de bus van Brabant Expres naar Oss gegaan. De bus stond gepland om 8,50 uur, maar hij kwam iets later. Maar toch op tijd in de IJpelaar waar ook een groepje stond te wachten. Wij hadden koffie en thee aan boord. Ja toch wel lekker.

Wij hadden onze E ticket ontvangen van de KWBN en de tijdklok gaf de starttijd aan tussen 10,00 en 10,20 uur. Dat ging net precies goed. Buiten aan de poort van hotel De Naaldhof controle en binnen wandelboekje afstempelen. Alles coronaproof. Sanne, Stan, Jeroen, Jacques, Maryse en ik (Inge) gingen voor de 20 km afstand. Ik vond de lettertjes van de tekst van het parcours wat te klein. Buiten gaan lezen en bijhouden ging toch best wel goed. De tocht was perfect gepijld. Net als bij WIEGO: rood = Rechtsaf, geel =Linksaf, en wit = Rechtdoor. Veel bos en een hele mooie omgeving. Bij ‘t Tunneke op 4,5 km was de eerste rustpost, maar gingen wij door .

Bij restaurant Clemens zaten we op ca. 12 km. Ja, ook hier kon je naam en mail en telefoon nummer in vullen vanwege de coronamaatregelen. Goed voor bron- en contactonderzoek door GGD als het nodig om het virus op te sporen. Dan moet dit maar bij de rust. We gingen rond 13,30 uur er weer er vandoor en waren rond 15,20 uur weer binnen.

Na ongeveer een uur liepen wij weer richting de bus, die ons weer naar Breda bracht. Ik was om 17,45 uur weer thuis en Kees kwam even naar buiten na een hele mooie dag.
Inge Mol – van Egmond.

Samen Op Pad – Woerden

De eerste SOP (Samen Op Pad) in het nieuwe normaal. Dat betekent een kleine groep van 30 personen. We treffen het, en na de auto onderweg geparkeerd te hebben, en pijlen gezet hebbende vanaf het station, kunnen we onder een stralend zonnetje van start. Dit jaar gaan we, na een stukje langs de Rijn, het echte groene hart ervaren. Al snel gaat het over een smalle houtkade waar een boer de afgelopen dagen bedacht heeft dat de sloot uitgebaggerd moet worden….. en dat het afval best wel op het pad kan blijven.

We wandelen over een stuk Hollandse kade naar uitdaging twee: een overstaphekje alvorens we dwars door de weilanden gaan. De pinken die er lopen zijn inmiddels wat ouder dan de eerste keer dat ik hier de weilanden doorkruiste en zijn niet meer zo nieuwsgierig. Enkele staan nog net op, de rest blijft herkauwd liggen. Langs oude boerderijen en luxe woningen lopen we richting recreatieterrein Oortjespad. Een groene oase tussen de weilanden. Daar lopen we over een stuk vlonder boven stil spiegelend water, met op de achtergrond het restaurant. Een idyllisch beeld. In het stuk groen dat volgt kan even ongezien getoiletteerd worden, en zo komen we over de golfbaan bij de wagenstop.

Voor iedereen staat er een tasje achterin de auto met ‘koek en zopie’. Allemaal met dezelfde inhoud, dus één voor één een tasje pakken en door lopen. De stenen stootblokken zijn prima om op te zitten en staan op coronaproof afstand van elkaar. We zetten de wandeling voort via het dorpje Kanis naar Kamerik waar een PLUS en een bakker zit. De tasjes waren kennelijk goed genoeg gevuld, want niemand wil iets halen.

Na de terugkomst van twee personen, die in het plaatselijke café naar het toilet zijn geweest, gaan we naar de Boer-Inn waar we over het terrein wederom de weilanden bezoeken. Met een klein stukje langs de Grecht komen we aan de rand van Woerden uit. We zoeken het landgoed Bredius op met oude fruitgaarden en maken langs de watertoren, molen, Bonaventurakerk en kasteel een rondje om het drukke centrum heen. Nog een klein stukje Rijn en dan langs het station, waar enkelen gelijk de trein nemen, terug naar de auto’s.

Al om half vier zijn we terug. Tja, het volhouden van het SOP-tempo blijkt niet mijn sterkste kant te zijn.
Hans Zijlmans.