Categorie: Wandel Verslagen

Wandeltocht Dordrecht

Ik kan me niet zo focussen op de wandelroute zoals op andere wandeldagen. Het ligt niet aan de route, niet aan het weer en zeker niet aan de nostalgische binnenstad van Dordrecht. Mijn gedachten dwalen gewoon te vaak naar de finish of beter gezegd: naar de mensen die me daar zullen opwachten. Wie weet wat ze hen ingefluisterd hebben en waarop ik straks word aangesproken. Ik kan natuurlijk de finish bij het Polderwiel mijden en stiekem de trein naar Prinsenbeek nemen. Het station Stadspolders is immers vlakbij. Maar mijn plichtsbesef van samen-uit-samen-thuis verhindert dat.

Ik loop niet langs de Kuipershaven zoals de route aanduidt. Ik volg Silver die al op de ophaalbrug staat en kom zo aan de andere kant van het water. Daar schijnt de zon en ik pauzeer er op een bank aan de Wolwevershaven, vlak bij de historische kade boot. Een prima plek om even na te denken. Als kind had ik buikpijn op een dag als vandaag. Ik ging me afvragen of ik het afgelopen jaar wel het kind was geweest zoals van me werd verwacht. Had ik steeds netjes mijn bord leeggegeten, had ik voldoende mijn best gedaan op school, was ik lief genoeg geweest of te vaak een keertje stout?

Ik weet nog precies hoe elk jaar in november het dreigement van mijn moeder klonk als iets niet oké was. ’s Avonds kroop ik dan met mijn hoofd helemaal onder de dekens alsof anderen zouden denken dat ik niet bestond. Iets van de spanning van toen lijkt nog altijd in mijn lijf te hangen. Zo erg dat ik ergens de gele routepijlen kwijtraak. Of was ik misschien teveel afgeleid door vijf zwanen die sierlijk in het water dobberden net voorbij een grote begraafplaats? Tig keer lees ik de regels op de routebeschrijving, maar kan nergens meer een aanknopingspunt vinden. Op goed geluk wandel ik verder. Opeens weer een pijl. Die brengt me langs landgoed Dordtwijk en dat staat in mijn beschrijving.

Het rustpunt heb ik gemist, maar gelukkig ook niet al te veel gedronken. En voor Silver is het geen probleem, die licht zijn pootje alsof elk plasplekje is toegestaan. Ik stel het nog even uit om naar de finish te lopen en wandel het bosrijke Dubbelmondepark in. Daar liggen twee Schotse Hooglanders vredig te herkauwen. Ze kijken wat dommig naar me als ik van dichtbij een foto maak. Silver blijft vlak naast me staan. De Hooglanders vinden hem vast een miezerig hondje, ze tonen geen enkele belangstelling voor hem. Vanuit het bos zie ik op het asfaltweggetje verderop gele WIEGO-jasjes en -truien. Geen idee hoe ver ik nog van de finish ben, maar ik zal maar niet te lang meer treuzelen. We moeten nog over een klein industrieterrein, langs een paar grote filialen. Het is zo druk op de parkeerplaatsen dat ik goed op Silver moet letten. Daardoor was de finish uit mijn gedachten.

Maar zodra ik de hoek van het Dudokerf om kom, vallen de twee kleurrijke figuren voor de ingang van het Polderwiel me op. En eigenlijk nog meer hun grote jute zakken. Ze lijken grotendeels leeg. Ik hoor de stem van mijn moeder: ‘Ik zal wel tegen Zwarte Piet zeggen dat hij je in de zak mee moet nemen naar Spanje.’ Je zou er als kind een trauma door oplopen, maar daar dacht niemand aan in die tijd. Als ik de ingang nader, versperren de Pieten de weg naar binnen. De kleinste hurkt neer. Silver snuffelt aan zijn zwarte handschoen en krijgt een aai over zijn bol. Geen pepernoot voor hem, ook niet voor mij. Dat betekent vast niet veel goeds voor de ontmoeting met de Sint. Piet kijkt omhoog. ‘Tante, help me eens overeind.’ ‘Ze heb iets aan d’r knie,’ zegt de Piettante. Binnen komt Sinterklaas me tegemoet. ‘Dag hondje,’ groet hij eerst, geeft dan mij een hand en knikt goedkeurend.

Met een blij gezicht komt Willy naar me toe. ‘Sinterklaas is er,’ roept ze. ‘Leuk jôh, ik vind dat zo leuk.’ Ze gaat naast hem staan, hij slaat zijn arm om haar heen en iemand maakt de zoveelste foto van hem en Willy. Ze straalt helemaal. Als dat geen mooie afsluiting van een wandeldag is.
Anita Lodewijks

Herfstmuggentocht te Cruquius

De start was bij een Pannenkoeken Paviljoen met uitstekende koffie. Daarna volgde de wandeling die helemaal door het schitterende natuurgebied de Groene Weelde ging. Het was dus 10 km. genieten van prachtige herfstkleuren. De rust was bij ’t Fort. De naam zegt het al: een oud fort waar nu een restaurant en diverse kleine bedrijfjes, zoals ateliertjes in gevestigd zijn, met behoud van het oude fort. We vonden het wel zo netjes om even te vragen of we bij dat restaurant ons brood op mochten eten. Het antwoord was: we willen het niet verbieden, maar hebben het liever niet. Heel begrijpelijk want ze verkochten zelf ook broodjes. Besloten om daar alleen koffie te drinken en ons brood naderhand lopende op te eten.

Na de rust ging de route echter om het fort heen en was er aan de achterkant een houten bankje waar we ons brood hebben opgegeten. Diverse wandelaars kwamen brood etende voorbij gelopen, maar 1 man kwam gezellig bij ons op het bankje zitten. Hij woonde in de buurt, liep de 25 km. maar was gewoon even thuis gaan lunchen. We keken uit op een dijk met een trapje waarmee je de dijk op kon. Nieuwsgierig wilde ik natuurlijk weten wat het uitzicht vanaf die dijk was. Daarop adviseerde die man ons ook even op de grond te kijken omdat het pad wat daar loopt bekend staat als het grafstenenpad. En, inderdaad over de hele dijk liep een wandelpad dat ‘betegeld’ was met oude grafstenen: hele oude, wat jongere, van diverse steensoorten, en van sommigen de tekst nog goed leesbaar. Een leuk extraatje, zomaar aangeboden door een plaatselijke wandelaar!

Op het eind van de wandeling hadden we nog volop tijd over, dus besloten we naar het oude stoomgemaal De Cruquius te wandelen, wat zich iets meer dan 1 km. verderop bevindt. Samen met de Leeghwater en Lynden pompte dit gemaal drie jaar lang het Haarlemmermeer leeg. Nu is het een van ’s werelds eerste technische musea wat met een Museumkaart gratis te bezichtigen is. Het huisvest de grootste stoommachine ter wereld in zijn soort. Indrukwekkend om te zien. Er werd ons verteld dat een kwartier later de hele installatie aangezet zou worden zodat we zelf het spektakel konden aanschouwen. We wilden echter op tijd bij de bus terug zijn, zodat we er voor kozen om dat niet af te wachten en terug te wandelen.

De organisatie van de tocht was prima. Een duidelijke routebeschrijving in grote letters, zodat ook mensen die minder goed zien, het goed konden lezen. Goede, duidelijke pijlen onderweg die steeds werden gecontroleerd. En, bij de toiletten heb ik meerdere wandelaarsters (ook niet-WIEGO-wandelaarsters) horen zeggen dat het zo fijn was dat er bij deze wandeltocht overal voldoende en schone toiletten aanwezig waren. Door een babbeltje met de organisator bleek dat deze tocht ieder jaar in oktober georganiseerd wordt. Kortom deze tocht is zowel m.b.t. bezienswaardigheden, natuur en organisatie een echte aanrader.
Marjan Cossee.

Wandelplezier bij de Stekende Muggen

Cruquius? Nooit van gehoord, zeggen mijn vrienden. Ik vertel hen hoe typisch Hollands er het landschap is en hoe mooi de herfstkleuren waren op het voormalige Floriadeterrein. En ook over het aantal honden. Silver had nog nooit op één dag zoveel soortgenoten ontmoet. Regelmatig schaarden drie of vier honden zich om hem heen. De een droop nog van zijn zwemtocht in een sloot of plas, de ander schudde zich zo dicht bij Silver af dat de spetters in zijn snuit vlogen. Hij liet het maar gebeuren en keek ze een voor een aan zonder een kik te geven. Thuis in onze wijk voelt hij zich meer het mannetje dan op onbekend terrein. Dan laat hij weten dat ook hij kan blaffen als een grote.

We passeerden tijdens de tocht de kleine Hommelmolen aan de Molenplas, waar een deel van het riet afgesneden was.  Na de eerste rust naderden we al snel de ringvaart met een dobberend zwanenpaar voor een woning. Geen saaie rijtjeshuizen daar, maar woonarken in allerlei vormen en kleuren, wel keurig op een rij langs de oever en fraai weerspiegelend in het water. Achter hen in het polderland de boomkronen in herfsttooi. Een smal en goed begaanbaar pad leidde hier langs de vaart en achter de bosschages aan de andere kant verschool zich de Meerwijkplas. Vanuit een dode boom keek een handvol aalscholvers of er geen visje te verschansen viel. Eentje draaide regelmatig zijn kop naar het pad alsof hij nog nooit Brabanders had gehoord of gezien. En zou een aalscholver kleuren waarnemen? Ik herken mijn medebusreizigers altijd van verre aan de gele jasjes, truien of shirts van onze wandelclub. De laatste kilometers zie ik ze eigenlijk nooit meer, zij zitten al aan een punt gebak of een pul bier terwijl ik van de laatste kilometers geniet. Zo ook vandaag.

Op een bank at ik mijn laatste boterham en ik gaf Silver te drinken. Hij slobberde alsof hij de hele dag nog niks had gehad. Maar het waren de labradors, Mechelse herders en terriërs die hem telkens hadden afgeleid. Behalve in een licht slingerend en overwoekerd paadje langs de ringvaart. Dat was zo smal dat je elkaar op de meeste plekken niet fatsoenlijk kon passeren. Silver en ik stapten er stevig door totdat ik bij de Vijfhuizermolen over een hekje moest klimmen. Silver keek toe of dat allemaal wel goed ging en kroop er pas onderdoor toen ik weer veilig met twee benen op de grond stond. Twee mannen draalden bij de opengestelde molen, gingen op het witte bankje zitten en stonden weer op in de hoop een of meerdere wandelaars rond te leiden. Maar wandelaars willen lopen en sommigen van hen moeten ook op tijd hun bus halen.
Anita Lodewijks

Wandelen rondom Cruquius

Zondag 30 oktober zijn Kees  ik en weer met WIEGO mee naar Cruquius geweest. Het ligt in de gemeente Haarlemmermeer. Bij het pannenkoekenpaviljoen kwamen wij rond 10,30 uur aan. Wij gingen voor de 15 km. Een week eerder hadden wij ons vergist met de wandeltocht die voor vandaag gepland was. Om 10,45 uur gingen wij op pad na eerst een kopje koffie met appelgebak. Mag wel een keer op zondag bij het Prins Bernhardbos dicht bij start en finish. Ook dicht bij Hoofddorp, Haarlem en Vijfhuizen. Bij de Molenplas onze eerste rust op 11,41 uur. Een leuke rust. Kees wilde eigenlijk door naar de tweede rust, maar ik zei: nee wij hebben tijd genoeg. Daar zaten Anke en Ben ook en gingen wij toch even een kopje koffie drinken.

Rond 12,00 uur gingen wij weer verder Ook een leuk rustpunt. Rond 13 22 uur waren wij bij de tweede rust op ’t Fort. Hier bleven we even om daarna nog 4 km te gaan. Bij een brug bleef Kees even Achter. Ik was al en eindje door en keek even om. Was Kees even op een bank gaan zitten. Maar wij waren heel mooie op tijd om 14 45 uur weer binnen na een mooie wandeldag. Wij gingen om 16,15 uur weer richting Breda. Rond 18.15 uur liepen wij thuis weer binnen. En het is wel op tijd om u allen een gelukkige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar toe te wensen met veel wandelplezier voor 2017 van Kees en Inge  Mol – van Egmond.

BREDA – MARKDALTOCHT – 24 SEPTEMBER 2016

De keuze voor onze zaterdagse tocht is gauw gemaakt, dus rijden we in de ochtend op ons gemak naar het zuiden en gewoontegetrouw naar de Viandenlaan om daar tot de ontdekking te komen dat de startlocatie is gewijzigd. Gelukkig is ‘Mariëndal’ niet veel verder en zijn we nog ruim op tijd om een plekje in de nabijheid te vinden. Om negen uur worden de routebeschrijvingen uitgedeeld en kort erna, als de ergste drukte is geluwd, gaan wij de deur uit. Op korte afstand stroomt De Mark en wij volgen, nadat we de brug over zijn gegaan, het pad dat er langs loopt.

Voor ons uit lopen de wandelaars, waarvan vooral de vrouwelijke in bonte kleuren zijn uitgedost, die wij volgen. Vandaag is voor mij een test of de medicijnen van de cardioloog goed werken. Voor mijn doen heb ik er aardig de pas in en had ik voorheen algauw een beklemmend gevoel op de borst, nu voel ik niks van die narigheid en dat stelt mij gerust. Heine loopt kort achter mij en heeft geen weet van wat er in mijn hoofd omgaat. Hij kijkt zijn ogen uit naar al het moois dat hem omringt. Eerst het rustgevende zacht kabbelende water en daarna, op het grindpad dat langs de achterkant van de tuinen van Kasteel Bouvigne. Menigmaal hoor ik hem bewonderende kreten uiten. Hij klaagt niet over het tempo, zoals hij anders vaak doet als we samen op pad zijn. Hij is altijd bang om te laat te komen voor de avondmaaltijd.

We vervolgen -onze route en houden onze positie nauwgezet bij, zodat we niet in verwarring kunnen raken door de vele bospaden die in de beschrijving worden genoemd. Ik ben hier eerder geweest en ken de klappen van de zweep. De paden, bedekt met afgevallen blad, waar boomwortels verraderlijk boven de grond groeien, de zandvlaktes en de reeds hoog geklommen zon en het voor mijn doen hoge tempo, beginnen hun tol te eisen. Het jasje gaat uit, maar desalniettemin voel ik dat ik moe word. Vooralsnog laat ik mij niet kennen en ga onverminderd door. Maar als we ongemerkt een afslag missen en in het bos verdwaald raken, komt de klad er een beetje in. Het tempo zakt en ik zoek af en toe een bank of paaltje op om zogenaamd de route te raadplegen, maar in werkelijkheid verlangt mijn lichaam naar rust.

Uiteindelijk komen we weer op het goede spoor en blijven op koers tot aan café ‘Marie’, waar ik een veilig hoekje uitzoek om op verhaal te komen. Heine zorgt voor de thee met wat erbij. Doch na een kwartiertje kijkt hij steeds vaker op zijn horloge alsof hij zeggen wil, schiet nou eens op. Als we opstaan om de tocht voort te zetten, voel ik mij nog net zo vermoeid als toen we in het café aankwamen. In gedachten heb ik mijn besluit al genomen, ik loop niet door tot ik erbij neerval, maar neem een kortere route terug. Terwijl Heine nog van niets weet en volop geniet van de prachtige natuur, die een onvergetelijke indruk op hem maakt, loop ik te piekeren hoe ik het hem moet duidelijk maken zonder dat hij zich zorgen om mij gaat maken.

Uiteindelijk zeg ik hem dat hij maar door moet lopen in zijn eigen tempo en dat ik het kalmer aan ga doen. En daar waar de route linksaf gaat en de 15 km rechtdoor loop ik met de laatste groep mee. Het zal geen vijf kilometer schelen, maar het is toch korter. In mijn eigen tempootje met zo nu en dan een rustpauze met een praatje met deze en gene kom ik steeds dichter bij mijn doel, het eindpunt. Bij punt 146 gaat het nog even fout en met mij zijn er meerderen, maar via een omweggetje komen we toch waar we wezen willen, de Bouvignelaan. Van hier is het nog een peulenschil tot aan de Duivelsbruglaan waar ‘Mariëndal’ aanligt. Heine is een half uur later ook binnen. Helemaal gelukkig dat hij de 20 km heeft volbracht. Terugdenkend is het toch een bijzondere dag geweest. Een schitterende omgeving en een stralend zonnige dag. Volgens de GPS heb ik toch nog 17,5 km gelopen.
Quirinus Hoogland

 

LET OP: GEWIJZIGDE DATUM! Op vrijdag 9 december 2016 vindt de Jaarlijkse Algemene Ledenvergadering van Wandelsportvereniging “W.I.E.G.O.” plaats in gebouw “Mariëndal”, “Duivelsbruglaan 13, 4835 JD Breda (wijk Ginneken). Deze vergadering begint om 19.30 uur.

U krijgt hiervoor nog een aparte uitnodiging met de agenda en de bijbehorende stukken.

Binnenkort organiseert onze vereniging weer een aantal wandeltochten zoals de 4 Winterserietochten in december, januari, februari en maart, de Oliebollentocht in januari en de Snerttocht in februari. Bij deze evenementen hebben wij hulp nodig voor:

-inschrijving startbureau;-verzorgingsposten onderweg (koffie/thee, bouillon, fruit;
-aanbrengen pijlen (voorafgaande dag);
-afhalen pijlen tijdens de tocht.

Kunt u helpen of wilt u weten wat een functie inhoudt, nemen dan contact op met onze secretaris, Hans v.d. Bruggen, tel. no. 076-5657357 (b.g.g. 06-360808690 of email: wsvwiego@gmail.com“>wsvwiego@gmail.com