Categorie: Wandelverslag Leden

ROOSENDAAL – AUDAX KLUB – WINTERSERIE

Op zondag 14 februari 2016 deze tocht gelopen. Er was keuze tussen 10-15-25 en 40 km. Zelf nam ik de 15 km. route. Start in café “Huis Ten Halve “ aan de Kruisstraat. Lekker vroeg gaan lopen om 9.10 uur ging ik op pad. Via fietspaden kwamen we ook langs het sportpark waar we  naar toe gaan voor een wandeling bij Thor.

Dan het Visdonk-natuurgebied in. De route ging verder over zandwegen, graspaden en asfaltwegen. Bij de Steenpaal moest de 15 km. links af. Na het passeren van grenspaal  nr. 239 waren we in het Essense buitengebied. En ja, dan zie je hele mooie villa’s en hoeven waarvan er een was met een kasteelachtige allure. Wel mooi om te zien. Een klein stukje dorp van Essen en weer op weg naar Nederland. De rust was bij café Tivoli in Nispen op 9,8 km. Na de koffie de laatste 5 km. Nog een sloot over, tussen bomen door en een graspad langs crossheuveltjes. Dan over het Molenbeekpad, een fietspad van 2,5 km. langs die beek. Toen was Huis Ten Halve er weer.

Wat me tijdens deze wandeling opviel was de hoeveelheid vuil die in de natuur was gestort. In de Visdonk wel 15 plastic zakken vol tussen de bomen. Op Nederlands gebied in de Steenpaal  4 zakken die ook open waren met de inhoud in het gras, en in de sloot er naast veel bierblikjes en plastic flesjes. Gedurende de hele wandeling viel er een fijne miezerregen, te weinig om m’n regencape aan te doen en gelukkig ook niet zo veel dat de broek nat werd. Maar wel genoeg om wandelaars tegen te houden om mee te doen. Normaal trekt deze tocht ong. 400 deelnemers nu waren dat er 210. Om 13.00 uur zat ik al weer thuis aan de koffie.
Arie de Bloeme.

WINTERSERIE  WANDELVREUGD

Op zaterdag 13 februari gingen we naar Wijk en Aalburg. Voor de sneeuwklokjesroute  Ook met WIEGO zijn we daar geweest, maar dan lopen we bij de andere wandelver. De Vrijbuiters. Dat een niet zo grote gemeente wel 2 wandelverenigingen heeft is nog al wat. Wandelvreugd start bij Café/Cafetaria en Herberg D’N DIJK aan de Maasdijk 113. Na de koffie begonnen we aan de 15 km. Er waren ook afstanden van 2,5-5-10-20 en 25 km. Via wat straten in de dorpskern de weg op naar de Maasdijk. Daar loop je langs de Afgedamde Maas. Via de waterkering De Kromme Nol die bij heel hoog water gesloten kan worden kom je op de Bergsche Maasdijk.

Bij een afrit richting Nederhemert-Zuid, een kleine gemeenschap met een aantal verspreid liggende boerderijen, een kerkje, wat woonhuizen een speeltuin, die alleen open is tussen april en oktober en waarvan bezoek open, maar met een groot park eromheen. Dat park doet de naam van sneeuwklokjesroute alle eer aan. Hele stukken vol van die mooie bloempjes. In dat park heeft Staatsbosbeheer een Blauwe Paaltjes-route uitgezet van 4 km. die we moesten volgen. Je moest daar ook een stuk over een pad langs een landbouwakker. Maar de vele regen had dit grond/grint/zandpad nu verandert in een vette kleipad. Aan de glijsporen kon je zien dat de wandelaars de grootste moeite hadden om op de been te blijven. Ook wij glibberden alle kanten op. Het pad had wel de mooie naam van Moffendijk. Toen we langs de kant gingen lopen bleef de akkergrond weer aan de schoenen plakken. Kreeg je weer hele dikke zolen van. Gelukkig was het maar ongeveer 200 meter. Maar thuis een werk gehad om 2 paar schoenen weer toonbaar te maken. Via de zelfde dijkafgang nu weer naar boven. En dezelfde weg weer terug. Maar nu de hele Maasdijk tot de start. Dat het veel had geregend kon je zien aan de akkers daar stonden enorme waterplassen op. Ook de knotwilgen langs de Maas stonden met de voeten ruim in het water .

Het was prima weer om te lopen. De werkelijke afstand was 13,6 km. Er deden 280 wandelaars mee aan deze tocht. Na het plakplaatje het stem- pel en de medaille zei ik dat we nu 4x dezelfde route hadden gelopen naar het kasteel. Dat was toeval. De 4 winterserie- tochten schuiven ieder jaar 1 maand op en gaan in 4 richtingen. Volgende keer eerst bellen welke kant men heen loopt. Na een beste bak met bruine bonen soep weer naar huis .

Martha en Arie de Bloeme.

ALGEMENE LEDENVERGADERING VAN WIEGO

Op vrijdag 11 december 2015 vond de jaarlijkse ledenvergadering van WIEGO plaats in Clubgebouw Schuttershof. De reguliere punten vonden daarbij plaats, waaronder de bestuursverkiezing. Anny van Lint en Jopie Stevens traden af en stelden zich niet herkiesbaar, terwijl Hans v.d. Bruggen aftredend was en zich herkiesbaar had gesteld. Ine de Munk, Petra Kint en Tamin Dusseljee hadden zich kandidaat gesteld. Vanuit de vergadering kwam het voorstel om alle vier de kandidaten in het bestuur te kiezen en dit werd met algemene stemmen aanvaard. Wij willen Anny en Jopie vanaf deze plaats heel hartelijk bedanken voor het vele werk dat zij in hun bestuursperiode voor onze vereniging hebben gedaan. Tevens heten wij Ine, Petra en Tamin van harte welkom in het bestuur en feliciteren wij Hans met zijn herverkiezing.

Tevens werd in deze vergadering aan Ad Stevens nog drie oorkondes uitgereikt voor het feit dat hij inmiddels 25, 40 en 50 maal een Kennedymars heeft uitgelopen. Daarnaast werden de leden van de feestcommissie (vanwege het 50-jarig bestaan van WIEGO) letterlijk in de bloemen gezet en kregen zij naderhand nog een attentie mee naar huis. Ook de diverse aanwezige vrijwilligers kregen nog een kleine attentie voor hun hulp en medewerking bij de diverse activiteiten van onze vereniging.

Afscheid bestuurslid Anny van Lint en Jopie Stevens

Tijdens de algemene ledenvergadering van 11 december jl. hebben wij afscheid genomen van zowel Anny van Lint als Jopie Stevens als bestuurslid. Anny en Jopie blijven wel lid van onze vereniging en helpen zij voor en achter de schermen nog steeds mee. Anny van Lint werd in maart 2008 gekozen als bestuurslid en vervulde de functie van vicevoorzitter. Als snel werd Anny ook coördinator van het wandelnetwerk binnen de gemeente Breda. Later nam zij ook nog op zich het aanschaffen en verdelen onder de leden van de wandelkleding van WIEGO. Ondanks dat Anny geen bestuurslid meer is, doe zij tot op heden deze beide taken nog steeds. Wij willen Anny heel hartelijk bedanken voor alles wat zij in al die jaren voor onze vereniging heeft gedaan.

Jopie Stevens is in februari 2009 in het bestuur van WIEGO gekomen. Zij zat daarbij in de sponsorcommissie en naderhand ook in de kledingcommissie ter voorbereiding van de aanschaf van nieuwe wandelkleding voor de vereniging. De laatste paar jaar zat zij ook namens het bestuur als afgevaardigde in de jubileumcommissie. Ook Jopie willen wij heel hartelijk bedanken voor alles wat zij in al die jaren voor onze vereniging heeft gedaan.

Kennismaking Petra Kint

Beste leden en donateurs van WIEGO. Mijn naam is Petra Kint. Ik woon al ruim 40 jaar in Etten-Leur. Al vele jaren neem ik deel aan diverse wandeltochten waarvan de belangrijkste de Strand6daagse en Omteiland zijn. Bij toeval ben ik 2011, na ontdekking van WIEGO, na deelname aan een wandeltocht per bus naar een plaats buiten Breda direct lid geworden. Door deelname aan deze tochten hebben diverse leden me leren kennen. Ik neem ook elk jaar deel aan de wandeltochten in Breda. Alles wat er georganiseerd wordt bevalt me prima.

Breda heeft een mooi wandelgebied. Er is een grote variatie in de wandeltochten. Mijn favorieten zijn bossen, duinen en strand. Het is voor mij niet belangrijk waar we heen gaan. Ik ga steeds weer mee. Het is een vereniging waarin wandelen een gezonde ontspanning is. Je loopt je eigen tempo. Men neemt je zoals je bent. Daar kan menige andere club een voorbeeld aan nemen. Door een snelle vervanging in 2012 van een beschadigde heup kon ik via de club een goede gewenste doorstart maken.

WIEGO heeft voor mij na de ingreep erg veel betekend en er voor gezorgd dat ik alles weer kan zoals ik het graag wil. Mobiel zijn is erg belangrijk voor me. Het kan erg belangrijk zijn om als bestuurslid steeds actief deel te nemen aan de georganiseerde wandelingen en de busreizen naar wandeltochten. Bij diverse andere verenigen waar ik een rol in gespeeld heb, op landelijk niveau, was het belangrijk een luisterend oor te zijn en open te staan voor vragen van leden. Deze rol wil ik voor WIEGO ook waarmaken. Ik wil mijn bijdrage leveren om de vereniging te helpen. Op dit moment begeleid ik al enkele wandelaars tijdens de tochten en wil dit graag voort blijven zetten. WIEGO is een club waar ik me thuis voel. Als ik iets kan doen ga ik er voor. Men is er voor elkaar en kunt zo genieten van elke wandeling waar je aan deelneemt.

WIEGO komt oliebollen tekort
(uit: BN/De Stem van 12 januari 2016)

Met volle bepakking 15 kilometer wandelen, weggetrapt in drie uur, inclusief koffiestop en een ‘peukie’ onderweg. Aleida Bakker en Cor Zwart voelden zich dit weekend commando’s tijdens de 46e Oliebollentocht van wandelsportvereniging WIEGO. Ze zijn het gewend om met een plunjebaal van dik 10 kilogram op de rug hun prestaties te leveren. Alles is voorhanden, mochten de twee verdwalen in een donker bos. “Kijk”, zegt Aleida, “er zit zelfs zonnebrandolie in. Maar dat spul had ik vandaag niet nodig.” Sinds een jaar is het Bredase wandelduo een setje. De eerste kennismaking in 2008 tijdens de Olympische Spelen in Peking, Aleida en Cor zaten als toeschouwer in hetzelfde hotel, beviel en leidde tot een samenlevingscontract. In militaire snit besloten ze samen te gaan lopen. “Warmdraaien,” zegt Cor, “die 15 kilometertjes hier stellen niets voor. Straks volgt het grote werk. Voor Aleida wordt het de negende en voor mij de elfde Nijmeegse vierdaagse.” Een medaille en een zakje met twee oliebollen is de beloning voor het tweetal.

Er was al vroeg paniek zaterdag in het clublokaal van schutterij Prins Hendrik, gastheer van WIEGO. Niet de verwachte 280 wandelaars meldden zich voor een routebeschrijving, maar zo’n 150 meer. Hans van der Bruggen van WIEGO spoedde zich huiswaarts om meer beschrijvingen uit te printen en bedacht tijdens zijn haastige vertrek, dat ook de bakker uit zijn bed gebeld moest worden om het vet nog eens op te warmen. Een recorddeelname, het liep allemaal goed af.

Niemand kwam een oliebol tekort en de schutters van Prins Hendrik draaiden een topomzet aan koffie en bier. Aan een pilsje zat na een mars van twintig kilometer ook ‘voorloper’ Ad Stevens. “Ik start altijd als eerste en wandel de langste afstand om te controleren of  alle pijlen er nog hangen,” legde hij uit. “Er zijn wel eens grapjassen, die de pijlen omdraaien of weghalen.” Ad uit Prinsenbeek kreeg geen klachten, iedereen haalde de finish. Wandelaars zijn sowieso tevreden mensen, zeker bij wandelweer en een niet al te drassig parcours. Ze kwamen uit heel de regio Breda, maar ook bussen vol wandelaars uit Hoogstraten en Hoofddorp parkeerden aan de Viandenlaan.

Urmila Jharap en Jacqueline Paans waren er. Ze zijn ook collega’s zijn een advocatenkantoor en kozen voor het parcours van 10 kilometer. “Ook wij zitten in een opbouwfase”, meldden de twee. “In Zandvoort, straks in maart, kiezen we voor de dubbele afstand.” Genieten van de natuur en de mogelijkheid om tijdens het wandelen gezellig te kunnen kletsen is hun drijfveer. “Aan hardlopen heb ik een hekel”, is Urmila stellig. Pech had de 91-jarige mevrouw Versteeg uit Vuren bij Gorkum op haar 5 kilometer (‘Meer gaat echt niet’, zei ze). Ze struikelde onderweg. Ze werd overeind geholpen door medewandelaars en de bloedneus werd na de finish nog eens goed verzorgd. De aangeboden oliebolletjes gaf ze weg. “Die vind ik te taai”, zei ze. “Ik neem zelf altijd brood mee.”

Peter van Bergen (uit: BN/De Stem van 12 januari 2016)

OLIEBOLLENTOCHT

Onze zoon Peter uit Maasland had al gezegd dat hij met de  Oliebollentocht mee wilde doen. Op zaterdag om 8.30 uur ging de telefoon  onze zoon Marcel hoorde van z´n broer over deze tocht en ging ook mee. Toen om 9.30 uur Peter aanbelde was  m´n kleinzoon Lex ook mee gekomen. Eerst koffie aan de Heggemus gedronken. Waarna we naar Breda gingen. Met 4 gezinsleden die geen lid van de bond zijn was dat gelijk een flinke hap uit de portemonnee. Maar heel leuk om zo met z´n vijven om 11 uur  aan de 15 km te beginnen. Voor Peter en Lex was het Mastbos onbekend , misschien heel lang geleden toen ze met Pa zo nodig op  zondagmiddag mee moesten om fietsen.

Het was prima weer om te lopen. De paden waren goed begaanbaar. De familie had het systeem van de gekleurde briefjes al snel door zodat we in een goed tempo door het bos heen gingen. Wat in de 43 jaar dat we toch regelmatig in het Mastbos kwamen nog nooit hadden gezien  gebeurde nu, op zo´n 20 meter voor ons stak een ree over het pad . Heel bijzondere belevenis. De rust bij café “Marie” kwam mij niet bekend voor. Ik verheugde mij altijd op een kop erwtensoep bij café  “Christianen “. Misschien had Hans een andere locatie gevonden. Maar het bleek hetzelfde café te zijn maar onder en andere naam. Om even voor half 2 uur stapten we er binnen. Geen erwtensoep voor 1.30 euro, maar tomatensoep voor 4.50 euro. Die smaakte ook prima. Wij kregen de indruk dat er nu 3 dames als uitbaters de zaak voortzette. We namen ruim de tijd voor de lunch.

Toen de laatste 5 km met een flink stuk over het voetpad langs de Mark. Dat was minder droog. Flinke plassen op het pad, met soms ook naast het pad grote stukken drassig weiland. M’n kleinzoon Lex stond opeens stil, ja als je geen goede schoenen aan hebt, is er een klein probleem. Maar we moesten verder. Dan maar door het water en de modder en zo kreeg hij natte voeten , maar thuis beloofden we droge sokken.

Na afmelden kregen we 5 consumptiebonnen en even zoveel zakjes oliebollen, die werden ter plaatse geconsumeerd, zeker honger gekregen na zo’n wandeling. Er waren 398 deelnemers aan deze tocht. Van Hans hoorde ik dat nog nooit zo veel deelnemers waren geweest aan een Oliebollen tocht. Wij hebben een hele mooie wandeldag gehad.

Martha – Peter – Marcel – Lex en Arie de Bloeme .