Categorie: Wandelverslag Leden

Met WIEGO wandelen in Bleskensgraaf

Op 29 oktober 2011was WIEGO met de bus naar Bleskensgraaf gegaan om daar met 40 wandelaars deel te nemen aan de 5^e Snerttocht van wsv Nooit Gedacht uit Oud-Alblas. Om 10 uur vertrok men van uit het sport- en zalencentrum “De Spil”.

Na vertrek wandelde men langs de rivier De Graafstroom en even later bij Abbekesdoel kwam men langs een molen. Bij de Vlietweg ging het linksaf en via de Elzenweg en de Peilmolen wandelde men naar het Alblasserbos. Na door het Alblasserbos gewandeld te hebben kwam men op het eind van het pad langs het Natuur- en Vogelwachtcentrum De Alblasserwaard, om vervolgens linksaf te slaan naar Wijngaarden. Na Wijngaarden verlaten te hebben ging men via de zeer lange Wijngaardensteeg verder. Na het oversteken van de N214 was er in de Elzenstraat een rustpunt en kregen de wandelaars een kom voortreffelijke erwtensoep.

Na het rustpunt ging het weer via de Elzenweg en de weer lange Wervenkampweg naar de rivier De Graafstroom. De wandelaars gingen nu niet naar het eindpunt, maar maakten nog een ommetjes richting Molenaarsgraaf en Brandwijk langs beide kanten van De Graafstroom, om zo terug te keren naar Blekskensgraaf en het eindpunt. De tocht was mooi en het weer werkte goed mee. Het enige minpunt waren de zeer lange wegen door de polder.

Jef Maanders.

Wandelen vanuit Wildert in België

Op zondag 9 oktober 2011 nam WIEGO met 30 personen deel aan de Rose Gronontocht van Wsv. Sint Jansstappers in het Belgische Wildert (bij Essen). Er waren minder leden dan verwacht. Maar een aantal had al aangegeven liever niet op zondag te lopen. En ook was het weer en de voorspelling niet al te best. Nadat we in de Bredase wijk Belcrum moesten omrijden omdat we over het hoofd hadden gezien dat de Belcrumweg was afgesloten, kwamen we ook tot de ontdekking dat we Erna vergeten waren. Gelukkig konden wij haar nog snel ophalen. Verder verliep de busrit naar Wildert voorspoedig en om kwart voor tien stonden we al in het startlokaal (vertrek eerste opstappunt was om half negen).Bij het binnen gaan van het startlokaal liepen we ons lid Bert v.d. Made tegen het lijf, die op eigen gelegenheid naar Wildert was afgereisd. Nadat we alle leden hadden ingeschreven (ieder deelnemer krijgt in België een eigen startbewijs) en een kop koffie hadden gedronken, ging ik om even tien uur voor de 34 km op stap. De andere deelnemer op deze afstand (Ad Stevens) was inmiddels al vertrokken.

Na het verlaten van de startplaats liep men langs de kerk van Wildert en langs het kerkhof, waar de grafzerk van Rose Gronon (een schrijfster die in Wildert woonde) te zien is. Een fietspad leidde tot aan de “Verbrande Hoeve” en van daaruit volgde men het Rose Grononpad tot vlak voor de Schaapsbaan, om zo langs de Rose Gronon gedenkplaten en gedenkbank te komen. Via smalle landbouwwegen, al dan niet verhard; kwam men in de wijk Heikant van Essen, waar we een rust en controle was in de parochiezaal. Na gebruikt van het toilet en de controle ging het weer verder. Men liep door een mooie dreef langs het karrenmuseum richting “Klokhoeve”. Ook liep men tussen het sportpark en domein “De Belder”, dat enkel op verzoek met een gids is te bezoeken. Langs de Quarantainestallen, die zeker een bezoekje waard zijn en waar ook een restaurant bij is, kwam men op Nederlands grondgebied om een stukje langs “De Zoom” (een oud turfvaartkanaal) te lopen. Via het Noordeneind kwam men weer in België en bij café “Bostella” in Hoek voor een rust. Hier werd gestopt om te rusten. De koffie (maar ook de pils) kost hier slechts € 1,10.

Na deze rust maakte men een flinke lus over rustige en minder of meer verharde landbouwweggetjes en sloten we aan bij de 25 km-lopers naar de “Rommenshoef”, waar een volgende rust en controle was. Na het afstempelen van de controlekaart ging het verder langs de ernaast gelegen school en het klooster met zijn mooi beeld op de toren, gelegen temidden van de bossen. Hierna liep men door de zogeheten weekendzone, waar we kleine en nog kleinere weekendverblijven in het groen konden bewonderen. Over onverharde weggetjes deed men nog wat extra bos met buitenhuisjes en via zanderige weggetjes achterdoor kwam men terug bij de rust en controle in de Essense wijk Heikant. Hier werd nu wel gestopt om wat te drinken. Daarna ging het weer verder over rustige landbouwweggetjes en kwam men in de Wildertse Duintjes waar we een flinke lus door het mooie, bosrijke natuurgebied werd gemaakt. Ondertussen was na vertrekt uit Heikant het miezerige weer veranderd in een regenbui en moest de regenjas aan, maar gelukkig duurde dat niet al te lang. Na de Wildertse Duintjes ging men terug naar Wildert en na de spoorwegovergang bij het station en over rustig fiets- en wandelpaden werd om kwart voor vier het startlokaal bereikt. Ruim op tijd om nog wat te drinken. De bus zou ons pas om kwart over vier vertrekken. De terugreis naar Breda verliep zonder problemen en iedereen kwam met een tevreden gevoel in Breda aan.

M.E.E. Loper

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

West-Brabantse Loopdag te Breda

 

Remy, van tien, is van plan om net zo’n groot wandelaar te worden als zijn Opa. En omdat je beter vroeg kunt beginnen, zijn we op zondagmorgen, als de nachtschemer nog tussen de huizen hangt, op weg naar Breda om daar zijn wandelcarrière aan te vangen. Opa heeft er niet opgerekend dat het zo druk zal zijn, dus duurt het even eer het zo ver is dat de eerste passen gezet kunnen worden. Kwart over negen om precies te zijn. Onderweg naar het bos, waarin de route grotendeels is uitgezet, geeft Opa onderricht in de markering, maar Remy gelooft het wel, hij is al haast met de finish bezig.

We volgen de rode, gele en witte bordjes en houden intussen ook de beschreven route scherp in de gaten. Verdwalen is één ding, maar verdwalen in een bos is een ander. Parmantig stapt de jongen naast zijn Opa voort en vraagt honderduit over eventuele blessures en andere ongemakken. Hoe moet het als hij onverwacht uitvallen moet? Opa stelt hem aan alle kanten gerust en Remy verlegt zijn aandacht nu op het parkoers. Wat is dit en waarvoor dient dat? Opa weet overal raad op. Na een kilometer of drie geeft Remy aan dat hij nu toch wel aan rusten toe is en hij zijgt op een omgewaaide boomstam neer, haalt de door Oma meegegeven stroopwafels tevoorschijn en begint heerlijk te smikkelen. Laat de boeren maar dorsen zal hij gedacht hebben. Opa staat geduldig te rillen in de frisse ochtendlucht. De dauw staat dik op het gras en van de koeien in de wei is slechts de bovenkant te zien.

De tocht wordt vervolgd, maar eerst moet er nog een der koeien geaaid worden. Voorzichtig en wat omslachtig kruipt Remy onder het prikkeldraad door en loopt op het vee, dat nieuwsgierig toekijkt, af. De beesten, kennelijk niet gewend aan menselijk gedrag, gooien hun konten de lucht in en met de staarten omhoog gaan ze er vandoor. Ook de stuwen in de beek trekken Remy’s aandacht. Hier moet hij het fijne van weten. Opa, gewend aan flink doorstappen, weet niet wat hij eraan heeft. Zo schiet het niet op natuurlijk. Maar ach, het is voor het goede doel, dus laat hem maar.

Ruim anderhalf uur doen we erover om bij de wagenrust te komen. Het valt Remy tegen dat er geen zitplaatsen zijn, dus dan maar verder zonder rusten. Bij punt 40 is een zandvlakte en daar is ongetwijfeld wel een bank of iets dergelijks. Maar voor het zo ver is, beleven we nog een spektakel van een colonne motorrijders die met donderend geraas langs denderen. Het moeten er minstens vijftig geweest zijn. Op de zandvlakte vinden we een picknicktafel, smerig weliswaar, maar als je moe bent, kijk je niet zo nauw, waar we een kwartiertje of meer, van onze rust genieten. De kleine jongen verbaast zich erover dat er zo velen zijn, die Opa kennen. Elke keer schalt er een groet door het bos of wordt er een hand opgestoken. Het doet hem kennelijk deugd en hij groet net zo vrolijk terug. Het lopen gaat steeds langzamer en op het laatst zit er geen gang meer in. Opa is de wanhoop nabij. Wordt dit nog wat vandaag of moet er een punt achter gezet worden? Maar dan…. als er een meisje van ongeveer Remy’s leeftijd voorbij stiefelt en zo te zien nog geen greintje vermoeid is, krijgt Remy ineens een opkikker en gaat er vandoor met zo’n vaart dat zelfs Opa met al zijn ervaring ver achter blijft. Niet eerder dan bij café “Dennenlucht”, waar hij staat te wachten, worden de twee herenigd. Een appelpunt met slagroom gaat er wel in en als dat op is, wordt er plaats gemaakt voor andere wandelaars en gaan we aan het laatste stukje beginnen.

Remy is er inmiddels van overtuigd dat hij de finish gaat halen en van vermoeidheid is even niets te merken. Hij huppelt van de ene kant naar de andere en elke plas wordt een uitdaging. Met een aanloop springt hij over de grootste plas en ook de slagbomen neemt hij met een hupsakee. In elk gat ziet hij een hol van het een of andere wild dier en met kop en oren duikt hij erin. Dat gaat lekker zo, de routepunten vliegen aan ons voorbij. Maar dan… is het afgelopen. We missen punt 89, een afslag naar links en verliezen het oog op de route. We lopen op het geluid van het verkeer af, ergens in de verte. En… of de duvel ermee speelt, Remy is op en versleten. Hij sleept zich voort en heeft alle lust verloren. Er volgen bomen en nog eens bomen en weer bomen, maar eindelijk is daar de verkeersweg. We zijn flink afgedwaald en moeten een heel eind terug. Het gaat langzaam, maar we komen er. Vijf over half twee stappen we bij “Sprint” binnen. Remy heeft zijn medaille verdiend, dat is zeker.

Quirinus Hoogland

7^e Brabant Wandelt had prachtig weer

Op zondag 25 september 2011 werd in Breda voor de 7^e maal Brabant Wandelt georganiseerd. In samenwerking met Zorgcentrum “Thebe” locatie Lucia (in de wijk Princenhage) en Wandelsportvereniging WIEGO en gesponsord door Albert Heijn en de Rabobank vertrok dit wandelevenement voor de 6^e keer vanuit Zorgcentrum“Thebe” locatie Lucia. Er waren 215 deelnemers. Dit aantal werd mede veroorzaakt door het prachtige, zonnige weer, maar ook door de propaganda en de medewerking van diverse buitenstaanders als begeleider van met name de oudere deelnemers.

De wandeling ging naar en langs Princevillede. Hierna liepen de deelnemers op de afstanden 5 en 10 km langs de Liesboslaan naar eetcafé “De Peer” aan de rand van het Liesbos. Hier kon van een korte rust worden genoten. De 10 km afstand liep daarna om en door het Liesbos weer terug naar “De Peer”en kon eventueel weer rusten. Gezamenlijk leidde de route weer terug langs de Liesboslaan naar de Sprundelsebaan en vervolgde de route van de afstand 3 km naar de Rithsestraat. Verder ging het door het parkje langs de Ambachtenlaan en door het Liesbospark tot de molen zonder wieken aan de Liesboslaan, waarna het Lucia weer werd bereikt. De deelnemers op de afstand 1½ km liepen vanaf de start richting Haagse Markt en via de Doelen naar en door de groenstrook van Princenhage-West en kwamen bij de Ambachtenlaan in het parkje waar de andere deelnemers ook doorheen gingen.

Het was weer een gezellig evenement met vooraf koffie of thee en na afloop twee consumpties en een hapje en een aardige herinnering. De deelnemers en hun begeleiders waren na afloop zeer tevreden over de tocht. Met name Petra Schrauwen van locatie Lucia heeft zich ingezet bij de voorbereiding en uitvoering en voor het binnenhalen van de sponsors. Maar ook de medewerkers van onze vereniging willen wij nogmaals hartelijk bedanken voor hun hulp en inzet.

40^e Markdal-wandeltocht

Op zaterdag 24 september jl. organiseerde onze vereniging voor de 40^e maal de jaarlijkse Markdal-wandeltocht. Dit jaar kwamen daar zo’n 480 deelnemers op af. Na afloop waren er alleen maar tevreden gezichten. Dat kwam door het prachtige weer, het mooie parkoers en door de wijze waarop zij geholpen werden door de 22 medewerkers.