Categorie: Wandelverslag Leden

Een kilometer of vijftien wandelen en dan een oliebol

(uit: BN/De Stem van 10 januari 2012)

Ze happen nog lekker weg in afvalmaand januari. Wandelsportvereniging WIEGO (Wandelen Is Een Gezonde Ontspanning) deelt er zo’n negenhonderd uit. Oliebollen, het laatste baksel van het jaar al weer en een beetje vet. Het mag, na vijftien of twintig kilometers wandelen. “Zelf gebakken door voormalig voorzitster Bep van der Westen”, zegt secretaris Hans van der Bruggen. “Een stevige rit, waar ze vrijdagavond aan begon. Bakken, olie verversen en weer bakken. Vervolgens drie bollen per zak in de krat en klaarzetten in het clubgebouw van Handboogschutterij Prins Hendrik aan de Viandenlaan. Het is alle moeite waard. WIEGO is geen wandelclub met een kapitaal op de bank.” De 42^e Oliebollentocht trekt zaterdag zo’n 250 wandelaars. Het gros van dichtbij, maar ook afkomstig van ver in het land. Op het moment van binnenkomst van een aantal stappers krijgt Van der Bruggen een telefoontje van twee dames uit Leiden. “De TomTom in de auto geeft aan dat we om kwart over twee in Breda arriveren. Kunnen we nog twintig kilometer lopen?“ De secretaris van WIEGO adviseert er gezien de looptijd vijf minder. “Soms begrijp je niet waar ze vandaan komen”, zegt Van der Bruggen. “Jaren terug organiseerden we de Oliebollenwandeling precies op de dag van de Elfstedentocht. Er deed een man uit Leeuwarden mee. Met trein en bus gekomen en na zijn inspanning met medaille weer terug. Druk is het weekeinde van IJpelaar-bewoner Van der Bruggen. Alle routes van vijf tot en met twintig kilometer ontwerpt hij en controleert die met zijn dochter. Voor de bewegwijzering tekent een ander lid van de club. Een week eerder had zijn dochter gebeld met de mededeling dat de bus was gestopt bij de Mariakerk. Het bleek om het vehikel van de Postcodeloterij te zijn gegaan. “ja, ik heb ook een lot”, beaamt hij. En vervolgens “Nee, het prijsje verdwijnt niet in de clubkas.” Oma van Dongen, 67 jaar, wandelt met haar twee kleinkinderen Jens en Juultje. “Vijf kilometer”, zegt ze. “Zelf kan ik er veel meer, maar de tweeling is pas vier.” Jens ziet een puppy onderweg, Juultje ontdekt Americo, het witte paard van de Sint in een wei aan het Markdal. Opa Mart haalt het drietal op. “Nee, wandelen is niets voor mij. Ik heb genoeg aan mijn volkstuin. En sport is voor mij duivensport.” Diny Sacharius, 65 jaar , gaat met haar drie lentes jongere wandelmaat Kees Hertogh voor het eerste het oliebollengevecht aan. Wonen doen ze in Roosendaal. Lid zijn ze van de Sint Jansstappers uit het Belgische Essen. Na 15 kilometer Breda-Zuid, vlotjes in twee en een half uur afgewerkt, zijn ze van één ding overtuigd. “Er wonen veel rijke mensen in ’t Ginneken”, weet Diny nu. “Wat een prachtige huizen staan er hier.”

Peter van Bergen.

Matige opkomst bij 1^e Winterserietocht

Op zaterdag 17 december 2011 organiseerde Wiego de 1^e tocht van de 40^e Winterserie-wandeltochten. De voorafgaande dagen regende flink en ook voor deze zaterdag werden er buien voorspeld. Dat had zijn weerslag op de deelname aan deze 1^e tocht. 230 dappere wandelaars kwamen opdraven. Degene die zich door de voorspellingen hadden laten leiden en daarom thuis waren gebleven, kwamen bedrogen uit. Het bleef de hele dag droog, op een klein plaatselijk miezerbuitje rond kwart voor twaalf na, waarvan de meeste wandelaars niet eens last hebben gehad. Iedereen kwam na afloop uiterst tevreden binnen en had niets dan lof. Die lovende woorden waren er ook voor de 21 medewerkers.

Onderweg kregen de deelnemers op de afstanden 25 en 40 km koffie op de post Aan de Montenslaan bij De Krabbenbossen en fruit op de post bij het parkeerterrein aan de Oude Postbaan in het Mastbos, terwijl de wandelaars op de afstand 40 km ook nog bouillon kregen op de post aan de Galderseweg (voorbij De Klokkenberg). De rust voor alle afstanden (met uitzondering van de 5 km) was bij Café Dennenlucht (Overa). Iedereen had de keuze om te lopen zonder herinnering, voor een medaille of voor een luxe herinnering.

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 Een natte wandeltocht vanuit Geldermalsen

Zaterdag 3 december 2011 ging WIEGO met 35 deelnemers naar Geldermalsen om daar deel te nemen aan de 1^e tocht van de 36^e Winterserie van Cwsv. Prinses Marijke aldaar. In eerste instantie zouden er veel meer leden meegaan, maar een 12-tal leden, die zich reeds hadden aangemeld of hadden aangegeven mee te gaan zegden alsnog af vanwege sinterklaasactiviteiten. De bus kwam mooi op tijd in Geldermalsen aan, zodat iedereen de tijd had om eerst wat te drinken of direct van start te gaan. Tijdens de rit naar Geldermalsen waren er al meerdere buien gevallen, maar bij het uitstappen was het even droog. Toch trok iedereen alvast zijn regenjas aan. En dat bleek onderweg vaak nodig te zijn. De startlocatie – gebouw De Wandelaar aan de Kostverlorenkade – werd aan de achterzijde verlaten, waarna Geldermalsen in oostelijke richting werd doorkruist. Onder het lopen vielen de verschillende tijdvakken op waarin de huizen waren gebouwd. Na het kruisen van de randweg (met verkeersregelaars die ook de regen moesten verduren) werd de Lingedijk een tijdje gevolgd. Nadat de 5 km-afstand ons verlaten had, werd de rivier De Linge gekruist. Op dat punt was De Linge echt geen rivier meer voor de scheepvaart. Deze zou trouwens belemmerd worden door een aanwezige stuw. De 10 km-afstand had ons inmiddels ook al verlaten en het parkoers voerde ons richting Erichem. Dat plaatsje werd wel aangedaan door de 15 km-afstand, maar de afstand 25 km ging er ruim omheen. Op de Hoge Kornseweg kwam de 25 km-afstand weer samen met ons en even later werd de eerste rust in een boerenschuur bereikt. Hier was ook gevestigd Marijke’s Fruitkorfje, waar de wandelaars via een winterserie-actie bepaalde sappen en fruit konden kopen die gratis op de startlocatie werden afgegeven. Hiervan werd door diverse leden gebruik gemaakt.

Bij binnenkomst kwam gelukkig net verse koffie, want de oude was inmiddels op. Hoe nat het buiten was, bleek wel uit het feit dat zelfs bepaalde vogels vlakbij de wandelaars in de schuur kwamen schuilen. Na de rust voerde de route van de 25 km-afstand door het open buitengebied zonder mogelijkheid om te schuilen tegen de regen, die juist daar in alle hevigheid losbarste. Sommige wandelaars wilden dan ook opgeven, maar gelukkig werd het weer droger toen De Linge werd bereikt. Via een mooi maar smal wandelpad langs deze rivier werd het vestingplaatsje Buren bereikt. Hier werd over de wallen langs de walmolen gelopen, alvorens Buren ingegaan werd. Dat was maar voor even, want via de Buitenpoort werd Buren weer verlaten en kwam men bij de volgende rust in De Pannenkoekenbakker. Hier waren onder meer 31 soorten spekpannenkoeken te bestellen, 30 soorten kaaspannenkoeken, 101 soorten zoete pannenkoeken, maar ook pizzapannenkoeken. Gezien de regen hielden wij het maar op warme koffie. Inmiddels was het buiten droog geworden en dat bleek het tot het einde van de tocht te blijven. Na het kruisen van de provinciale weg liep men over het terrein van het voormalige weeshuis dat destijds gesticht is door de koninklijke familie. Als enig herkenningspunt stond er een paal die het terrein afgebakende. De route voerde ons naar en door Buurmalsen en naar en door Tricht over de Lingedijk terug naar Geldermalsen. Wel moesten we eerst via de verkeersbrug De Linge oversteken, maar toen waren we ook snel in het centrum van Geldermalsen, waar we verschillende winkelende leden tegenkwamen. Bij het afmelden op het startbureau kreeg iedereen als beloning een appel. Keurig op tijd werd met de bus de terugreis naar Breda gedaan, waarna iedereen thuis verder kon gaan met de voorbereidingen van het sinterklaasfestijn.

Sandy

SintNicolaastocht te Dordrecht

Remy heeft nog steeds last van zijn zere teen en laat het afweten. Ik tob met mijn geblesseerde voet in een nieuw stadium. Mijn maats kiezen voor de langste afstand van 35 km, dus zit er niets anders op dan in mijn eentje de 25 km te gaan lopen. Even heb ik nog een kleine hoop dat Bram zich bij mij aan zal sluiten, maar hij kiest voor de meerderheid en laat mij in de kou staan. Want koud is het in de ochtend van de Sint Nicolaastocht. En ook de mist spreekt in het weerbeeld een woordje mee. Maar desalniettemin gaan we om half negen van start en loopt “Het Polderwiel” leeg. Al gauw merk ik wat vrienden zijn, want binnen de kortste keren loop ik alleen. Om de pijlen te volgen is niet zo moeilijk, want er zijn er genoeg. Ook zijn er de wandelaars die voor mij uitlopen, die fungeren als wegwijzer. Eenmaal op gang, stap ik een aardig tempootje en kan ik mijn maats op een paar honderd meter volgen. Er is er geen die even naar mij omkijkt om te zien hoe of ik het rooi met mijn geblesseerde voet. Maar zonder hen red ik het ook. De natuur is nu op z’n mooist met de bomen in herfsttinten, die in de opkomende zon ons tegemoet stralen. De poldergrond ziet er vruchtbaar uit en de akkers liggen te wachten om ingezaaid te worden voor een nieuwe rijke oogst. De ganzen, in grote getale aanwezig, pikken de maïskolven leeg, die zijn achtergebleven. En de meeuwen krijsen om het hardst nu zij zich van hun maaltje beroofd zien.

Uiteraard is de route mij niet vreemd. Vele malen doorkruiste ik reeds dit gebied, steeds weer op zoek naar nieuwe paadjes voor een mogelijke wandeltocht. Maar elke keer weer wordt ik verrast door de vele mogelijkheden die dit buitengebied van Dordrecht biedt voor onze geliefde sport. Het is nog maar goed tien uur als ik bij “Sporting Delta” binnenstap en aanschuif bij mijn vrienden, die hier vijf minuten eerder zijn aangekomen. Na een wijle gerust te hebben, gaan we gezamenlijk weer naar buiten om de wandeltocht te vervolgen. We zijn niet voor lang samen, want kort na vertrek uit de sporthal scheiden zich onze wegen en gaan zij, die mij lief zijn, linksaf. Ik volg de pijlen door het bekende Dubbeldam en probeer aansluiting te krijgen bij een medewandelaar. Het lukt slecht voor een stukje, want onze tempo’s liggen te ver uit elkaar. Buiten verwachting gaat het goed met mijn voet. De druk is minder dan het geweest is en ik heb dan ook goede hoop dat ik nu het lek boven heb. Het kan raar lopen met dit soort zaken. Mede door deze goede hoop loop ik dan ook beter en sneller. Intussen is het weer helemaal opgeknapt. De zon straalt uitbundig en de laagjes kleding tegen de kou zijn nu iets teveel van het goede. Net na het middaguur passeer ik de rustplek bij “O.M.C.”. Aan rusten heb ik geen behoefte en het thuisfront lokt. Het stuk dat nu volgt is minder interessant, want ik heb nu eenmaal iets tegen industriegebieden. Het verkeer is er levensgevaarlijk en ik word dan ook bijna van de sokken gereden door een machofiguur in een dure slee. Ik ben dan ook blij als de route afbuigt naar het kilometerlange Flamingopad en vervolgens het nieuwe groen van Sterrenburg laat zien. Ik kom tot de ontdekking dat de bewoners hier lang niet slecht wonen met zoveel natuur voor de deur. Van de dijk af via de trappen brengt mij in het doolhof van erven, maar de pijlen volgend, brengt de route mij bij het eindpunt en de daar wachtende Sint met zijn gekleurde hulp. Het is tien over één.

Quirinus Hoogland

Winterserietocht te Waalwijk

Zondag 6 november zijn Kees en ik weer naar Waalwijk gegaan met de deeltaxi omdat we om 9.00 uur wilde vertrekken voor de 30 km. Wij waren er al om 8.00 uur. Bij het startbureau aan de starttafel gaf ik door dat wij op de naam van WIEGO gingen lopen. Het is de eerste Winterserietocht van dit seizoen van Wsv. Waalwijk ’82. Het was weer een mooie wandeltocht met een afwisselend parcours. Vandaag gingen we richting Loon op Zand waar we na ongeveer 11 km de eerste rust hadden in café De Kiosk. Nu nog een kleine 20 km door een stukje Bos en Duin. Na nog wat bos- en zandpaden naar de wagenrust op rond 23 km, waarna het nog circa 8 km naar de finish was. Wij waren ruim op tijd terug. Om 14.20 uur waren wij weer binnen en om 15.45 uur gingen we met de bus van WIEGO mee naar Breda. Het was weer een mooie dag.

Inge Mol