Categorie: Wandel Verslagen

Een Waardige Afscheidstocht

Zaterdag 27 februari 2016 weer een aan de wandel met Kees. Vandaag gingen wij weer eens met de trein naar Ede. Wij gingen ‘s morgens om klokslag 7.00 uur te voet van huis weg naar het station om met de trein van 7,40 uur naar Arnhem en Ede Wageningen te gaan om de WS78-tocht in Ede te wandelen. Wij kwamen om 9,26 uur aan bij het station in Ede waar wij ook al op het parcours waren. Kees zei dat wij dan gelijk mee door konden lopen. Nou ,dat vond ik niet netjes. Wij gaan toch eerst even aanmelden. Om 9,40 uur waren wij op het startbureau.

Even een kopje koffie drinken en dan gingen wij om 9,50 uur van start voor MIJN WAARDIGE AFSCHEIDSTOCHT van Willem Ruis. Ik had het niet zo goed door waarom een wandeltocht genoemd wordt “een waardig afscheid”. Nu vond ik het heel mooi gevonden om dat Willen Ruis als voorzitter van WS78 afscheid neemt. Wij komen niet altijd naar de WS78-tochten. Maar als wij er zijn, is het ook altijd tot in puntjes heel goed georganiseerd. Zo ook deze zaterdag.

Het was een pittige wandeltocht maar dat hoort bij de WS78. Wat wij ook heel mooi vinden ius dat je 20 km kan wandelen in de winter. Voor ons was het derde maal. Eerst in Amersfoort en daarna vanuit De Goffert in Nijmegen. Wel was het wat het druk maar ook mooi. Toch jammer dat Kees gauw moe word van de 20 km +. Ik hoop dat dit wel hersteld, misschien nog last van de griep? Ik heb ondanks de onverharde padden toch heel goed gelopen. Ik had de blinde geleide stok wel bij maar die was toch niet nodig.

Wij liepen ook niet zo hard. Maar wij hebben wel genoten. Wij vonden het leuk dat Hennie weer aan de wandel was. Hij liep de 20 km met Miranda. Die zagen wij op onze eerste rust bij Kwekerij De Boshoeve waar ook van alles te zien was in een klein museumpje. Heel leuk op 10.530 km. Ook weer goed verzorgd. Ik vond het wel grappig. Ik zij “ik pik even een dropje nee”. Zei de dame op de soep en koffie “jij mag een dropje pakken dus niet pikken”. De soep en koffie waren ook weer lekker. Na 15 km op De Ginkelse Heide begon Kees weer moe te worden. Even op een bankje op de hei. Even zitten voor 10 minuten. Bleek even later dat wij snel bij de laatste post (de fruitpost) waren aan het eind van de heide op 16.425 km. Nog 6 km te gaan. Nog een uurtje.

Na een kilometer of 3 kwamen wij een wandelaar tegen die ons eerst gepasseerd was. Hadden wij Sandra Joosen in gehaald. Zij is ook van het FACEBOOK-vierdaagse team. Leuk om haar te ontmoeten. Dat zijn mooie dingen. Kees was echt doodop. “Nog even zitten”, zei Kees. “ik kan niet meer”. Ik zei dat ie niet zo flauw moest doen. “Kom, wij zijn binnen 10 minuten binnen. Nog 5 minuten zitten en dan gaan wij echt door”. Ilonka en Aad  waren op de 60 km. Met ons vijven zijn we even doorgelopen. Ilonka zei tegen Kees “Geef mij de rugzak maar”. Heel lief en mooi dat de wandelsport wel verbroederd. Een mooie en leuke dag. Wij waren om 16 00 uur dan toch weer binnen na een mooie wandeldag. Om 17.47 uur met de IC naar Nijmegen en om 18,45 uur op spoor 4B naar Breda en om 19,20 uur weer voldaan thuis. Zondag een rustdag.  
Inge Mol – van Egmond.

Zuurkooltocht Dordrecht

Op zaterdag 27 februari stond de Zuurkooltocht in Dordrecht gepland. De weersvoorspellingen voor deze dag waren gunstig. Na een week met regen, hagel en sneeuw zou het zonnig worden en fris. Er waren meerdere wandelaars die hetzelfde idee hadden. Bij aankomst in Dordrecht moest ik eerst zoeken naar een goede parkeerplek. Eenmaal binnen in de kantine van korfbalvereniging Sporting Delta was het erg druk. Ad was ook al aanwezig. Eerst maar even inschrijven en koffie drinken. Net voordat ik wilde vertrekken, kwamen Arie en Martha binnen. Daarna moest ik even in de rij gaan staan voor de routes. Er stond maar één man bij de deur om de diverse routes uit te delen. Je kon 5, 10, 15, 25 en 35 km lopen. Zelf had ik gekozen voor de 25 km. Mijn bedoeling was om deze tocht op tempo te gaan lopen. Dit als training om de 40 km te gaan lopen in het voorjaar.

Om 9.15 uur ben ik gestart. Het eerste deel van de route ging door de woonwijk van Dubbeldam. Daarna liepen we richting de Dordtse Biesbosch. Ik liep over de Oudendijk, de Stevensweg en de Zuidendijk. Bij het voet/fietspad bij de Schenkeldijk kwam me het sportpark mij bekend voor. Hier was ik al eens eerder geweest. In de tijd dat mijn dochter op volleybal zat, heeft ze hier eens een wedstrijd gehad. Wat wel mooi was van deze route, is dat je iedere keer ver kon kijken. Je zag in de verte een rij van wandelaars lopen. Je kon precies zien welke richting je op moest lopen. De eerste rust op 9,5 km was bij Paardenmelkerij De Griendheuvel. Het was er erg druk. Er stond een flinke rij voor de koffie. De mevrouw van de soep stond voor de koffiestand en daar was geen rij. Dus besloot ik maar een tomatensoepje te bestellen. Daarna weer in de rij voor de damestoiletten. Ik was blij om na een half uur weer te kunnen lopen.

Na de rust ging de route verder over de Nieuwe Merwedeweg. Een lange weg die aan het einde een mooi uitzicht bood over de uiterwaarden van de rivier de Merwede. Vervolgens gingen we verder over de Zeedijk en de Zuidendijk naar de tweede rust op 17,5 km. De vereniging SWD had er een tent geplaatst. Bij de inschrijving kreeg iedere deelnemer een muntje mee. Deze kon je inleveren bij deze tent voor een broodje worst met zuurkool. Dat smaakte me goed. Maar ik ben niet weer in de rij gaan staan voor de thee. Ik had zelf ook nog een pakje drinken mee. Alleen werd de rij voor de worst alleen maar langer en langer. Ine en Rita kwamen ook aanlopen en sloten aan bij de rest. Ik ben verder gelopen voor het laatste deel van de route. Onderweg liep ik Anita ook nog achterop. Ze had haar hond ook meegenomen. Ik heb verschillende mensen gesproken tijdens de route. Ook wandelaars die bij onze Wiego-tochten lopen en mij herkenden van de verzorgingsposten.

Om 14.00 uur was ik  terug bij het startbureau. Bij de starttafel hoorde ik dat er 917 deelnemers waren. Dat is een mooi resultaat. Er moet wel gezegd worden, dat er in de omgeving geen wandeltochten waren en het weer had hierbij ook een grote rol. Na afloop nog even wat gedronken en gesproken met een man uit Vianen. Ook deze wandelaar is bekend met onze eigen Wiego-wandeltochten. Het was een erg mooie tocht met leuke panorama’s. Voor mij was het de eerste keer dat ik hier had gelopen en het was zeker de moeite waard
Groeten van Carla Spierings

25e Snertwandeltocht Prinsenbeek
(via https://rolandweyers.wordpress.com/ )

Op zondag 21 februari 2016 zou ik vijfendertig kilometer gaan wandelen in Tegelen, maar eigenlijk had ik ook nog wel zin om op zaterdag een wandeltocht te gaan maken. Omdat mijn wandelspullen nog in Blerick lagen moest ik sowieso vrijdag naar het zuiden reizen en dus viel de keu ze al snel op de tocht in Prinsenbeek. Ik had gehoopt Kees en Inge daar nog te ontmoeten, maar zij waren net ziek geweest en wilden dus niet gaan lopen. Dus stuurde ik Corné en Miranda een berichtje om te informeren of zij wellicht naar de tocht van RS80 in Woerden gingen. Die was vanuit Blerick ook nog net op tijd bereikbaar. Maar Corné en Miranda hadden ‘s middags nog iets anders te doen en ze gingen dus een tochtje van twintig kilometer in Den Haag lopen. Helaas was dit voor mij slecht bereikbaar en dus besloot ik toch maar de snerttocht in Prinsenbeek te gaan doen. Ik nam de eerste trein vanuit Blerick en in Breda moest ik overstappen op de sprinter naar Prinsenbeek. Daar kwam ik even voor half negen aan.

Het weer zat helaas niet echt mee, want het was een beetje aan het miezeren. Op het station trof ik twee oudere wandelaars die met een kaart en papieren routebeschrijving de start probeerden te vinden. Ik had de route uit voorzorg in de GPS gezet, waardoor ik de weg makkelijk kon vinden. We zijn samen maar naar de start gelopen. Ik had nog wat folders van de Ronde van Zuid-Limburg meegenomen en nadat ik die weggelegd had ben ik me gaan inschrijven. Doordat ik ook nog een beker koffie gedronken heb en naar het toilet ben geweest, was de grootste drukte bij de start inmiddels voorbij. Bijna was ik vergeten om de dosering van mijn insulinepomp wat lager te zetten, dus ging ik even na negen uur op pad. Het eerste stuk van de route ging door de bebouwde kom van Prinsenbeek. Ook al kwamen we in het verleden al veel in de bossen, had ik toch gehoopt dat we wat meer door het Liesbos zouden lopen. In de bewoonde wereld viel niet veel bijzonders te zien. Bij de eerste splitsing was het bord zo ver van het pad waar wij in moesten verwijderd dat ik bijna de verkeerde straat in ging. Gelukkig kwamen er net een paar wandelaars voorbij die zagen dat er verderop nog een pijltje hing.

We wandelden het park Overbos in. Hier moest een geocache in de haag tegen de geluidswal zitten, maar dat zijn altijd lastige plekjes om te zoeken. Na zo’n tien minuten had ik hem nog niet gevonden en ben ik maar doorgelopen. Bij een vijver met een steiger volgde weer een splitsing en nadat ik de weg was overgestoken werd het ook meteen een stuk rustiger op de route. We liepen nog steeds door park Overbos en daarna volgde nog een stukje bebouwde kom van Prinsenbeek. Bij de hockeyclub zou er een geocache moeten liggen achter een elektriciteitshuisje, maar daar trof ik eerst een plassende wandelaar aan. Ik zei nog dat hij niet over de geocache moest plassen, maar dat leverde alleen een verbaasde blik op. Weet waar je plast…

Maar ook deze cache was niet te vinden, ondanks een duidelijke hint. Eindelijk verlieten we Prinsenbeek en liepen we het buitengebied in, ook al waren het nu lange verharde wegen. Ik begon de omgeving te herkennen, want we kwamen hier ook regelmatig met de internationale pinksterdriedaagse langs. Tijdens dit evenement had ik al eens een geocache aan de Overveldsestraat gezocht, maar niet kunnen vinden. Vandaag had ik meer geluk en zag ik hem meteen. Ik was echter al zo’n 600 meter verder toen ik me realiseerde dat ik mijn paraplu bij de geocache had laten liggen. Het was inmiddels droog, maar de kans op regen was toch vrij groot. Hoewel het niet meer de beste paraplu is (hij hangt met paperclips aan elkaar…) ben ik er toch maar voor terug gegaan. Na nog een flink lange weg door het buitengebied ging de route weer een stuk door Prinsenbeek. We kwamen bij het station en via de lange loop- en fietsbrug staken we het spoor over. We volgden een fietspad naar de Broektunnel, die erg laag was en daardoor een beetje eng aandeed. Vervolgens staken we de spoorlijn naar Breda over en kwamen we opnieuw in park Overbos. Al snel stond ik weer op de splitsing waar ik me eerder bijna verlopen had en nu mochten we met de korte afstand mee.

We verlieten Prinsenbeek aan de zuidkant en gingen weer het buitengebied in. Bij de overweg aan de Westrikseweg waren werkzaamheden, waardoor deze afgesloten was voor verkeer, maar te voet konden we er gelukkig nog wel overheen. Iets verderop, aan de Vaareindseweg, schijnt vroeger ook een overweg gelegen te hebben, maar deze bestaat niet meer. Wel zat er een geocache in het rood-witte schrikhek verstopt en deze liet zich makkelijk vinden. Vervolgens moest ik zo’n 50 meter terug om weer op de route te komen. Nadat we de Leursebaan over waren gestoken kwamen we dan eindelijk bij het Liesbos. We namen het tweede brede pad, maar dat was flink modderig. Heerlijk, even iets anders onder de voeten dan harde weg. Iets verderop had men van dikke takken een fraai bankje gemaakt en dat kon ik mooi even gebruiken om mijn schoenen goed te strikken. Ik moet deze bij de kleine tenen altijd iets losser laten, maar op de wreef juist wat strakker aantrekken. En na verloop van tijd verdeeld de druk zich weer, waardoor ik ze even opnieuw moet strikken. Nadat ik nogmaals rechtsaf geslagen was zag ik wandelaars uit de tegengestelde richting komen. Ik was blijkbaar vlak bij de rust, maar we mochten nog een klein ommetje maken voordat we weer Prinsenbeek inliepen.

Bij café-zaal ‘t Veehandelshuis moest ik een stempeltje gaan halen en het werd ook hoog tijd voor een pauze. We hadden er nu zo’n zestien kilometer opzitten en het was ook de enige rust op de route. Ik dronk er een trappistje aan de bar en heb nog een praatje gemaakt met de bardames. Ook was het inmiddels na twaalven en dus tijd om mijn broodjes op te eten. Na de rust werd de route een stuk leuker. Nadat we Prinsenbeek verlaten hadden gingen we opnieuw het Liesbos in. Op de Zanddreef passeerden we nog een rust van de internationale pinksterdriedaagse en nadat we wederom de spoorbaan waren overgestoken kwamen we langs de Prinsenhoeve. Daar wandelden we het natuurgebied Hooiberg in. In dit gebied lag een hele nieuwe serie geocaches verstopt. We passeerden er drie. De eerste lag tussen de wortels van een boom en in het trommeltje zat een fototoestel. Eerst dacht ik dat het de bedoeling was om een selfie te maken, maar de camera deed het niet. Het logrolletje bleek in de camera te zitten. Ik had nog wat ruilspullen in mijn rugzak en dus liet ik hiervan wat achter in de cache. Voor de tweede cache had je acht AA-batterijen nodig, en volgens de omschrijving zou het een spiraal zijn, waar je dus een vaste hand voor moest hebben. Gezien de tijd besloot ik deze maar over te slaan. Nummer drie was lastig te vinden, maar ineens zag ik een geocaching-logo in de bossen. Het was een katrol bij het afrollen kwam er een tak met een tjilpend nepvogeltje naar beneden. Aan het uiteinde van de tak zat een kokertje met het logrolletje. Erg leuk gemaakt.

Na natuurgebied De Hooiberg kwamen we in de Verloren Hoek en iets verderop passeerden we nog een geocache, die ik al twee keer eerder niet heb kunnen vinden. Het was er altijd erg rommelig, veel struiken, een kapot hek, maar nu was alles opgeruimd en hierdoor liet de cache zich ook erg makkelijk vinden. Weer een puntje minder op de kaart… We draaiden weer de Zanddreef op en helaas begon het opnieuw te regenen, dus maar goed dat ik toch mijn paraplu opgehaald had. Iets verderop kwamen we weer samen met een kortere afstand en bogen we nogmaals af richting Prinsenbeek. We passeerden de laatste geocache voor vandaag en een paar wandelaars dachten even dat ik de weg kwijt was. Het kokertje werd snel gevonden en het loggen moest maar onder de paraplu gebeuren. Het begon ook nog aardig te waaien en de paraplu sloeg een paar keer om, maar de paperclips zaten goed vast en er ging nu eens geen balein meer stuk.

Het duurde niet lang voordat we weer Prinsenbeek inliepen en ik rond 15.30 uur aan de finish was. Daar wachtte nog een heerlijke kop snert. Er was zelfs zoveel over dat we nog gerust een tweede kop mochten nemen, maar ééntje vulde al genoeg en ik had ook nog trek in een biertje. Tijdens het drinken van een glas Palm zat ik op de reisplanner te kijken en het zag er niet gunstig uit. De trein zou ik net niet halen en voor de bus die tegenover de startplaats vertrok was het eigenlijk ook al erg laat. Ik zou wel vanaf station Prinsenbeek een bus kunnen nemen, maar dan was ik ook nog wel een flinke tijd onderweg. Ik besloot mijn biertje snel leeg te drinken en op te stappen. De bus was een minuutje te laat en dus kon ik hem toch nog makkelijk halen. Op station Breda moest ik nog een poosje op de trein wachten en ik twijfelde of ik nog koffie of een snack zou gaan halen. Maar eigenlijk had ik niet veel trek meer, dus ben ik het perron op gegaan. Ik had geen zin om lang te wachten, dus nam ik de eerste trein richting Tilburg en ben ik daar overgestapt op de trein naar Blerick. Even na zes uur kwam ik daar aan en rond half zeven was ik weer thuis bij mijn moeder, waar uiteraard ook nog een bord eten klaarstond…
Roland Weyers

 

ROOSENDAAL – AUDAX KLUB – WINTERSERIE

Op zondag 14 februari 2016 deze tocht gelopen. Er was keuze tussen 10-15-25 en 40 km. Zelf nam ik de 15 km. route. Start in café “Huis Ten Halve “ aan de Kruisstraat. Lekker vroeg gaan lopen om 9.10 uur ging ik op pad. Via fietspaden kwamen we ook langs het sportpark waar we  naar toe gaan voor een wandeling bij Thor.

Dan het Visdonk-natuurgebied in. De route ging verder over zandwegen, graspaden en asfaltwegen. Bij de Steenpaal moest de 15 km. links af. Na het passeren van grenspaal  nr. 239 waren we in het Essense buitengebied. En ja, dan zie je hele mooie villa’s en hoeven waarvan er een was met een kasteelachtige allure. Wel mooi om te zien. Een klein stukje dorp van Essen en weer op weg naar Nederland. De rust was bij café Tivoli in Nispen op 9,8 km. Na de koffie de laatste 5 km. Nog een sloot over, tussen bomen door en een graspad langs crossheuveltjes. Dan over het Molenbeekpad, een fietspad van 2,5 km. langs die beek. Toen was Huis Ten Halve er weer.

Wat me tijdens deze wandeling opviel was de hoeveelheid vuil die in de natuur was gestort. In de Visdonk wel 15 plastic zakken vol tussen de bomen. Op Nederlands gebied in de Steenpaal  4 zakken die ook open waren met de inhoud in het gras, en in de sloot er naast veel bierblikjes en plastic flesjes. Gedurende de hele wandeling viel er een fijne miezerregen, te weinig om m’n regencape aan te doen en gelukkig ook niet zo veel dat de broek nat werd. Maar wel genoeg om wandelaars tegen te houden om mee te doen. Normaal trekt deze tocht ong. 400 deelnemers nu waren dat er 210. Om 13.00 uur zat ik al weer thuis aan de koffie.
Arie de Bloeme.

WINTERSERIE  WANDELVREUGD

Op zaterdag 13 februari gingen we naar Wijk en Aalburg. Voor de sneeuwklokjesroute  Ook met WIEGO zijn we daar geweest, maar dan lopen we bij de andere wandelver. De Vrijbuiters. Dat een niet zo grote gemeente wel 2 wandelverenigingen heeft is nog al wat. Wandelvreugd start bij Café/Cafetaria en Herberg D’N DIJK aan de Maasdijk 113. Na de koffie begonnen we aan de 15 km. Er waren ook afstanden van 2,5-5-10-20 en 25 km. Via wat straten in de dorpskern de weg op naar de Maasdijk. Daar loop je langs de Afgedamde Maas. Via de waterkering De Kromme Nol die bij heel hoog water gesloten kan worden kom je op de Bergsche Maasdijk.

Bij een afrit richting Nederhemert-Zuid, een kleine gemeenschap met een aantal verspreid liggende boerderijen, een kerkje, wat woonhuizen een speeltuin, die alleen open is tussen april en oktober en waarvan bezoek open, maar met een groot park eromheen. Dat park doet de naam van sneeuwklokjesroute alle eer aan. Hele stukken vol van die mooie bloempjes. In dat park heeft Staatsbosbeheer een Blauwe Paaltjes-route uitgezet van 4 km. die we moesten volgen. Je moest daar ook een stuk over een pad langs een landbouwakker. Maar de vele regen had dit grond/grint/zandpad nu verandert in een vette kleipad. Aan de glijsporen kon je zien dat de wandelaars de grootste moeite hadden om op de been te blijven. Ook wij glibberden alle kanten op. Het pad had wel de mooie naam van Moffendijk. Toen we langs de kant gingen lopen bleef de akkergrond weer aan de schoenen plakken. Kreeg je weer hele dikke zolen van. Gelukkig was het maar ongeveer 200 meter. Maar thuis een werk gehad om 2 paar schoenen weer toonbaar te maken. Via de zelfde dijkafgang nu weer naar boven. En dezelfde weg weer terug. Maar nu de hele Maasdijk tot de start. Dat het veel had geregend kon je zien aan de akkers daar stonden enorme waterplassen op. Ook de knotwilgen langs de Maas stonden met de voeten ruim in het water .

Het was prima weer om te lopen. De werkelijke afstand was 13,6 km. Er deden 280 wandelaars mee aan deze tocht. Na het plakplaatje het stem- pel en de medaille zei ik dat we nu 4x dezelfde route hadden gelopen naar het kasteel. Dat was toeval. De 4 winterserie- tochten schuiven ieder jaar 1 maand op en gaan in 4 richtingen. Volgende keer eerst bellen welke kant men heen loopt. Na een beste bak met bruine bonen soep weer naar huis .

Martha en Arie de Bloeme.