Categorie: Wandel Verslagen

Winterserietocht van WIEGO te Breda

Het lijkt of de halve wereld heeft afgehaakt. In het knusse startlokaaltje van WIEGO zijn nog maar een paar wandelliefhebbers aanwezig als ik dik ingepakt, inclusief bontmuts en wanten, daar binnenkom. Mijn maatjes, Hennie en Bram, zitten reeds op mij te wachten. De echte diehards schrikken er volgens Frans, die ik buiten tegenkom, niet voor terug om deze kou te trotseren. Om negen uur gaan we, deze keer zonder drang, naar buiten en voelen, na de warmte van binnen, de ijzige kou op ons neerkomen. De wereld om ons heen is in een maagdelijk witte deken gehuld. Zelfs de straten, die ons onder andere omstandigheden met lichte walging zouden vervullen, zijn schoon om aan te zien. Menige foto wordt dan ook geschoten om dit vast te leggen voor thuis en het nageslacht. Bram maant ons van meet af aan om op te schieten, want zoals altijd heeft hij haast. Zelf denk ik dat het hem steekt dat een dorpsgenoot hem in rap tempo voorbij streeft. Het is niet anders. Hij heeft beloofd om bij ons te blijven.

Na enkele kilometers komen we in het bos en de hard bevroren klonters doen het ergste vrezen voor mijn gevoelige enkels. Bij voorbaat heb ik ze ingepakt als waren het porseleinen poppetjes. Toch doe ik uiterst voorzichtig en zie ik Bram enkele malen een ietwat geïrriteerd achterom kijken. Hij zegt niets, maar God hoort hem brommen. Gelukkig komen er een paar goedogende dames op ons pad en heeft ook Bram zijn afleiding. Ongeschonden, maar moe genoeg om wat rust te willen, komen we bij de wagenrust, waar we enigszins op verhaal kunnen komen. De thee is heet genoeg om er een goede tien minuten van te maken zonder dat het opvalt. Na de rust begeven we ons met gepaste tegenzin weer op weg. Bram is druk in gesprek gewikkeld met de dames en vertelt met verve over zijn wandelavonturen. Het valt hem niet eens op dat wij, Hennie en ik, vertrokken zijn.

Na een half uurtje, ergens op een, volgens de routebeschrijving, onverhard pad kom ik te vallen. Met een klap ga ik onderuit op een bevroren plas. De dreun is tot ver in de omtrek te horen en Hennie komt verschrikt naar mijn toestand vragen. Ik kan hem zeggen dat mijn bontmuts het meeste heeft opgevangen en dat ik niets mankeer, maar graag weer overeind zou willen komen. Met zijn hulp lukt dat en vrolijk vervolgen wij onze weg en genieten onverminderd van de winterse pracht om ons heen. Het ergste heb ik nu wel gehad, denk ik, maar voorzichtig blijf ik, want een tweede keer wil ik dit niet meemaken. In “de Leeuwerik”, een ontmoetingscentrum, ontmoet ik vandaag voor de tweede keer mijn vriendin Ilona. Zij is in de kracht van haar leven en loopt één tot anderhalve kilometer per uur sneller. Na wat gebabbeld te hebben, beginnen we aan de volgende etappe. Het is oppassen om de juiste aanwijzingen te volgen. In de schitterende zonneschijn op het winterse kleed van sneeuw vallen de gekleurde bordjes niet erg op. Maar het lukt ons om op het juiste spoor te blijven. Op de stille hard bevroren paden volgen we met het oog de wildsporen die in de oneindigheid van het landschap verloren gaan. Het lijkt of wij herten of wilde zwijnen op ons pad verwachten. Maar nee, het blijft bij een enkele vogel, die bij het neerkomen op een tak, een sneeuwbui veroorzaakt. Af en toe moet ik een traan van mijn wang vegen, die door de koude wind uit mijn oog is gelopen. Het is zwaar en ik heb bewondering voor degenen die dit veertig kilometer in hoog tempo volhouden. Maar ook wij versagen niet en gaan stug door en komen na vijf en een haf uur terug op de plek, waar we begonnen zijn. Moe, maar oh zo voldaan. Met een gevoel van trots leveren we ons startbewijs bij Bep in. Het is een schitterende dag geweest met vele hoogtepunten en geen moment hebben we spijt gehad van de beslissing om hier naar toe te gaan.

Quirinus Hoogland.

Winterweer was spelbreker bij derde Winterserietocht

Vrijdag 3 februari 2012 begon de sneeuw te vallen, maar zaterdag viel er geen vlokje. Toch was deze sneeuwval van invloed op de deelname aan onze 3e Winterserietocht. Aan deze tocht op 4 februari deden slechts 159 wandelaars mee. Waar we gehoopt hadden op een deelname tussen de 500 en 600 lopers was dat een desillusie. Wat het echter weer goed maakte was dat iedereen opgetogen terugkwam. Men was verrukt over het mooie besneeuwde landschap waar de route doorheen voerde. De sneeuw op de boomtakken, het gaf de wandelaars echt het gevoel van een winterwandeling. Daarbij kwam nog dat iedere deelnemers dit keer een appel kreeg. Omdat wij veel meer deelnemers hadden verwacht op onder meer de 25 en 40 km, waren er te veel appels, waardoor ook de wandelaars op de kortere afstanden er een konden krijgen. De 21 medewerkers die bij de voorbereiding en de uitvoering betrokken waren konden het er op deze dag dan ook enigszins van nemen.

De route voerde de wandelaars vanuit het Ginneken via het Wolfslaarpark, het Ulvenhoutse Bos, het Annabos, het Chaambos naar de eerste wagenrust aan de Chaamseweg. Hier werd koffie en thee geschonken. Daarna ging het verder langs landgoed Hondsdonk naar en over de Strijbeekse Heide en de Goudberg naar België om via de Markweg en de Meerseldreef weer bij Galder in Nederland te komen. Vervolgens werd de rivier De Mark gevolgd tot de stuw bij het Vonderpad. En vandaar ging het naar de rust in De Leeuwerik te Galder. Hier was alleen de rust voor de 25 en 40 km. Na deze rust liep men naar de Daesdonkseweg en via de buurtschap Notsel, het voormalige landgoed Luchtenburg en de Chaamseweg kwam men weer in Ulvenhout. Verder ging het nu naar de Pennendijk, waar de bouillonpost voor de 40 km was en waar ook de 20 en 25 km-lopers, gezien de temperatuur, gebruik van konden maken. Verder ging het naar de buurtschap naar Geersbroek en langs het landgoed Anneville om via het Ulvenhoutsebos Ulvenhout weer te bereiken. Hier was een tweede rust waar alle afstanden kwamen. Daarna ging de route naar het Markdal en passeerde daarbij de appelpost. Voorbij Kasteel Bouvigne liep men via het Laurenspark tenslotte terug naar de finish.

Gezien de geringe opkomst waren er deze keer geen verenigingen die meeliepen. Wel waren er leden van diverse verenigingen die individueel liepen. En uiteraard waren er de leden van onze eigen vereniging (30 in totaal). Ook waren er twee deelnemers uit België en zelfs twee wandelaars die helemaal uit Duitsland waren overgekomen. En tenslotte waren er totaal 13 leden van Wsv. Sint Jansstappers uit het Belgische Essen-Wildert, waarvan er 12 leden uit Nederland kwamen.

Een kilometer of vijftien wandelen en dan een oliebol

(uit: BN/De Stem van 10 januari 2012)

Ze happen nog lekker weg in afvalmaand januari. Wandelsportvereniging WIEGO (Wandelen Is Een Gezonde Ontspanning) deelt er zo’n negenhonderd uit. Oliebollen, het laatste baksel van het jaar al weer en een beetje vet. Het mag, na vijftien of twintig kilometers wandelen. “Zelf gebakken door voormalig voorzitster Bep van der Westen”, zegt secretaris Hans van der Bruggen. “Een stevige rit, waar ze vrijdagavond aan begon. Bakken, olie verversen en weer bakken. Vervolgens drie bollen per zak in de krat en klaarzetten in het clubgebouw van Handboogschutterij Prins Hendrik aan de Viandenlaan. Het is alle moeite waard. WIEGO is geen wandelclub met een kapitaal op de bank.” De 42^e Oliebollentocht trekt zaterdag zo’n 250 wandelaars. Het gros van dichtbij, maar ook afkomstig van ver in het land. Op het moment van binnenkomst van een aantal stappers krijgt Van der Bruggen een telefoontje van twee dames uit Leiden. “De TomTom in de auto geeft aan dat we om kwart over twee in Breda arriveren. Kunnen we nog twintig kilometer lopen?“ De secretaris van WIEGO adviseert er gezien de looptijd vijf minder. “Soms begrijp je niet waar ze vandaan komen”, zegt Van der Bruggen. “Jaren terug organiseerden we de Oliebollenwandeling precies op de dag van de Elfstedentocht. Er deed een man uit Leeuwarden mee. Met trein en bus gekomen en na zijn inspanning met medaille weer terug. Druk is het weekeinde van IJpelaar-bewoner Van der Bruggen. Alle routes van vijf tot en met twintig kilometer ontwerpt hij en controleert die met zijn dochter. Voor de bewegwijzering tekent een ander lid van de club. Een week eerder had zijn dochter gebeld met de mededeling dat de bus was gestopt bij de Mariakerk. Het bleek om het vehikel van de Postcodeloterij te zijn gegaan. “ja, ik heb ook een lot”, beaamt hij. En vervolgens “Nee, het prijsje verdwijnt niet in de clubkas.” Oma van Dongen, 67 jaar, wandelt met haar twee kleinkinderen Jens en Juultje. “Vijf kilometer”, zegt ze. “Zelf kan ik er veel meer, maar de tweeling is pas vier.” Jens ziet een puppy onderweg, Juultje ontdekt Americo, het witte paard van de Sint in een wei aan het Markdal. Opa Mart haalt het drietal op. “Nee, wandelen is niets voor mij. Ik heb genoeg aan mijn volkstuin. En sport is voor mij duivensport.” Diny Sacharius, 65 jaar , gaat met haar drie lentes jongere wandelmaat Kees Hertogh voor het eerste het oliebollengevecht aan. Wonen doen ze in Roosendaal. Lid zijn ze van de Sint Jansstappers uit het Belgische Essen. Na 15 kilometer Breda-Zuid, vlotjes in twee en een half uur afgewerkt, zijn ze van één ding overtuigd. “Er wonen veel rijke mensen in ’t Ginneken”, weet Diny nu. “Wat een prachtige huizen staan er hier.”

Peter van Bergen.

Matige opkomst bij 1^e Winterserietocht

Op zaterdag 17 december 2011 organiseerde Wiego de 1^e tocht van de 40^e Winterserie-wandeltochten. De voorafgaande dagen regende flink en ook voor deze zaterdag werden er buien voorspeld. Dat had zijn weerslag op de deelname aan deze 1^e tocht. 230 dappere wandelaars kwamen opdraven. Degene die zich door de voorspellingen hadden laten leiden en daarom thuis waren gebleven, kwamen bedrogen uit. Het bleef de hele dag droog, op een klein plaatselijk miezerbuitje rond kwart voor twaalf na, waarvan de meeste wandelaars niet eens last hebben gehad. Iedereen kwam na afloop uiterst tevreden binnen en had niets dan lof. Die lovende woorden waren er ook voor de 21 medewerkers.

Onderweg kregen de deelnemers op de afstanden 25 en 40 km koffie op de post Aan de Montenslaan bij De Krabbenbossen en fruit op de post bij het parkeerterrein aan de Oude Postbaan in het Mastbos, terwijl de wandelaars op de afstand 40 km ook nog bouillon kregen op de post aan de Galderseweg (voorbij De Klokkenberg). De rust voor alle afstanden (met uitzondering van de 5 km) was bij Café Dennenlucht (Overa). Iedereen had de keuze om te lopen zonder herinnering, voor een medaille of voor een luxe herinnering.

Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 Een natte wandeltocht vanuit Geldermalsen

Zaterdag 3 december 2011 ging WIEGO met 35 deelnemers naar Geldermalsen om daar deel te nemen aan de 1^e tocht van de 36^e Winterserie van Cwsv. Prinses Marijke aldaar. In eerste instantie zouden er veel meer leden meegaan, maar een 12-tal leden, die zich reeds hadden aangemeld of hadden aangegeven mee te gaan zegden alsnog af vanwege sinterklaasactiviteiten. De bus kwam mooi op tijd in Geldermalsen aan, zodat iedereen de tijd had om eerst wat te drinken of direct van start te gaan. Tijdens de rit naar Geldermalsen waren er al meerdere buien gevallen, maar bij het uitstappen was het even droog. Toch trok iedereen alvast zijn regenjas aan. En dat bleek onderweg vaak nodig te zijn. De startlocatie – gebouw De Wandelaar aan de Kostverlorenkade – werd aan de achterzijde verlaten, waarna Geldermalsen in oostelijke richting werd doorkruist. Onder het lopen vielen de verschillende tijdvakken op waarin de huizen waren gebouwd. Na het kruisen van de randweg (met verkeersregelaars die ook de regen moesten verduren) werd de Lingedijk een tijdje gevolgd. Nadat de 5 km-afstand ons verlaten had, werd de rivier De Linge gekruist. Op dat punt was De Linge echt geen rivier meer voor de scheepvaart. Deze zou trouwens belemmerd worden door een aanwezige stuw. De 10 km-afstand had ons inmiddels ook al verlaten en het parkoers voerde ons richting Erichem. Dat plaatsje werd wel aangedaan door de 15 km-afstand, maar de afstand 25 km ging er ruim omheen. Op de Hoge Kornseweg kwam de 25 km-afstand weer samen met ons en even later werd de eerste rust in een boerenschuur bereikt. Hier was ook gevestigd Marijke’s Fruitkorfje, waar de wandelaars via een winterserie-actie bepaalde sappen en fruit konden kopen die gratis op de startlocatie werden afgegeven. Hiervan werd door diverse leden gebruik gemaakt.

Bij binnenkomst kwam gelukkig net verse koffie, want de oude was inmiddels op. Hoe nat het buiten was, bleek wel uit het feit dat zelfs bepaalde vogels vlakbij de wandelaars in de schuur kwamen schuilen. Na de rust voerde de route van de 25 km-afstand door het open buitengebied zonder mogelijkheid om te schuilen tegen de regen, die juist daar in alle hevigheid losbarste. Sommige wandelaars wilden dan ook opgeven, maar gelukkig werd het weer droger toen De Linge werd bereikt. Via een mooi maar smal wandelpad langs deze rivier werd het vestingplaatsje Buren bereikt. Hier werd over de wallen langs de walmolen gelopen, alvorens Buren ingegaan werd. Dat was maar voor even, want via de Buitenpoort werd Buren weer verlaten en kwam men bij de volgende rust in De Pannenkoekenbakker. Hier waren onder meer 31 soorten spekpannenkoeken te bestellen, 30 soorten kaaspannenkoeken, 101 soorten zoete pannenkoeken, maar ook pizzapannenkoeken. Gezien de regen hielden wij het maar op warme koffie. Inmiddels was het buiten droog geworden en dat bleek het tot het einde van de tocht te blijven. Na het kruisen van de provinciale weg liep men over het terrein van het voormalige weeshuis dat destijds gesticht is door de koninklijke familie. Als enig herkenningspunt stond er een paal die het terrein afgebakende. De route voerde ons naar en door Buurmalsen en naar en door Tricht over de Lingedijk terug naar Geldermalsen. Wel moesten we eerst via de verkeersbrug De Linge oversteken, maar toen waren we ook snel in het centrum van Geldermalsen, waar we verschillende winkelende leden tegenkwamen. Bij het afmelden op het startbureau kreeg iedereen als beloning een appel. Keurig op tijd werd met de bus de terugreis naar Breda gedaan, waarna iedereen thuis verder kon gaan met de voorbereidingen van het sinterklaasfestijn.

Sandy