Categorie: Wandel Verslagen

WANDELEN MET WIEGO IN LEERDAM

Op 21 maart 2009 was het de eerste wandeltocht van W.I.E.G.O. in het nieuwe jaar bij een andere vereniging in Nederland en weer was het Leerdam en er gingen 39 wandelaars met de bus mee. Na de busreis konden de deelnemers van WIEGO even na 10.00 uur vertrekken. Het vertrek was vanuit het Patrimonium en via de Deutzstraat en de Groen van Prinstererstraat ging men over een kippenbruggetje, stak men vervolgens een drukke weg over om daarna op het fietspad rechtsaf te gaan tot de volgende kruising. Hier sloeg men linksaf en wandelde nu door de bebouwde kom. Even later wandelde men parallel met de spoorlijn en via enkele dijken kwam men in Asperen. Via de Oranjewal ging het naar de Stadsmuur met de vele geschutsplaatsen van vroeger aan de buitenrand van Asperen. Deze wal werd gevolgd tot aan de Molenwal. Nu wandelde men naar het Gemeentehuis en via het wandelpad achter het Gemeentehuis kwam men uit op de Leerdamseweg, waar de rust en tevens etenstijd was in “Schildpad”. Na de rust volgde men verder de Leerdamseweg, om via de Nieuwstraat weer even de Stadswal te volgen tot aan de Voorstraat. Nu wandelde men door de Voorstraat, welke overging in de Lingedijk en nu kwamen er enkele zeer lange verharde smalle wegen tot  in Heukelum met de rust op de Appeldijk in de “Koornwaard”, waar een bierproeverij was, maar daar werd door de wandelaars maar matig gebruik van gemaakt. Na de rust en het eventuele genoten bier, werd de tocht vervolgd over het fietspad van de Appeldijk. Na de Appeldijk kwam men op de Groenewal, dat een voetpad was met aan een kant huizen en aan de andere kant water. Gezien de lichtpalen langs de kant is dit in de winter een ijsbaan geweest. Na nog even een rood pad gevolgd te hebben verliet men Heukelum. Na over een paal gestapt te zijn wandelde men eerst over het pad “Achter het Bosch”,   Op het einde van dit bos, kwam men uit op de Oude Zuiderlingedijk, waar men op het fietspad linksaf sloeg. Nu het oversteken van de weg bleef men het fietspad volgen tot een houten bruggetje  Na hier over gegaan te zijn wandelde men voor een flat rechtsaf en via de Tiendweg en de Jeekelstraat kwam weer terug in het Patrimoniumgebouw, waar de wandelaars van W.I.E.G.O., welke reeds terug waren, volop van de zon zaten te genieten.

Jan Jansen (57) is vanaf 1983 met wandelen begonnen, omdat hij toen met voetballen stopte. Zijn vader vond toen, dat wandelen wel een geschikte sport was voor zijn zoon en zo is Jan in de wandelsport terecht gekomen. Hij wandelde veel maar niet bij een club en in 1984 is hij lid van Steeds Voorwaarts geworden en ging met iedere tocht mee. In 1987 is hij overgestapt naar W.I.E.G.O. en daar is hij tot op heden lid van. Tegenwoordig wandelt hij meestal twee tochten per week, zaterdags in Nederland en meestal zondags in België. Aan de Nijmeegse Vierdaagse heef hij nooit deelgenomen, maar wel aan de Vierdaagse van Valkenburg, die volgens de kenners zwaarder is dan die van Nijmegen. Deze tocht vond hij wel mooi, maar na de eerste rust was het enigszins saai met al die lange stille wegen.

Jef Maanders

Op zondag 23 september 2007 ging Wandelsportvereniging W.I.E.G.O. met de bus naar Zandvoort om daar met 42 wandelaars deel te nemen aan de Knoissie’s-Wandel- tocht.van Wandelsportvereniging "E.M.M." (Eendracht Maakt Macht) uit Heemstede. Hoewel de leden van die vereniging het spottend de "Kneusjestocht" noemen, komt de naam van een Zandvoortse lekkernij.

Bij aankomst in Zandvoort konden de deelnemers naar keuze direct gaan lopen of eerst iets drinken, want in de bus was al genoteerd wie welke afstand wilde lopen. En omdat er collectief werd ingeschreven, behoefden de wande- laars zich daar geen kopzorgen over te maken. De start was vanuit de kantine van ZSC (Zandvoortse Sport Combinatie), dat gelegen is naast het bekende Zandvoortse autocircuit, en meteen ging men de duinen in waar men nogmaals het circuit passeerde dat nu duidelijk te zien, maar ook te horen was. Verder passeerde men onderweg een aardig duinmeer. Na zo’n 4 km door de duinen kwam men bij Bloemendaal aan Zee, waar men de Zeeweg op ging. Deze weg volgde men ook zo’n 4 km, waarbij men nog steeds in het Kennemerduinengebied bleef en een erebegraafplaats voor verzets- strijders passeerde. Bij de watertoren bij Overveen was een rust in Sporthal Tetterode. Hierna volgde men even de spoorlijn Haarlem – Zandvoort tot het station Overveen, waarna het door het villadorp naar en langs het in Overveen gelegen Bloemendaalse gemeentehuis (waar Overveen onder valt) ging. Dat is gevestigd in een oud landhuis met wagenhallen.

Hierna kwam men via het centrum van Overveen in de Leidsebuurt van Haarlem, dat men na ca. 1 km weer verliet omdat men verder wandelde over het landgoed Elswout met bijbe- horende landhuis uit 1880 en poort- en bijgebouwen uit de 17e eeuw. Dit is eigendom van, en wordt opgeknapt door Staatsbosbeheer. Hierna ging het langs recreatiegebied Koningshof naar het bij ouderen bekende en al meer dan 400 jaar oude restaurant en speeltuin annex uitspanning "Kraantje Lek", waarna het weer het duingebied in ging. Er werd een fietspad van bijna 4 km gevolgd dat parallel aan de spoorlijn naar Zandvoort liep en waarbij het Zandvoortse golfterrein werd gepasseerd. Bij de Sophiaweg kwam men weer in Zandvoort, maar na een paar straten ging men weer het duingebied van Kostverloren in, waarbij men langs een paar bewoonde bunkers uit de 2e wereldoorlog kwam. Verder ging het nu over de voormalige trambaan van de lijn Amsterdam – Zandvoort, die 50 jaar geleden op 31 augustus 1957 werd opgeheven, en kwam men op het voormalige Tramplein, thans Louis Davidsstraat. Men was nu in het centrum van Zandvoort en passeerde daarbij het Zandvoorts Museum waar een speciale tentoonstelling was over de opgeheven tramlijn, terwijl er verder op diverse punten in Zandvoort shanty- en zeeliedenkoren optraden.

Tenslotte kwam men dan eindelijk bij de zee en ging het over het strand. Jammer genoeg was het opkomend water waardoor het wandelen over het strand moeilijk was door het losse zand. Bij Strandpaviljoen 11 verliet men het strand en stak men de boulevard over en ging het richting een vakantiehuisjesterrein dat men door- kruiste,waar diverse pijlen verdraait of weggehaald door onsportievelingen. Hierna ging het over een voetpad tussen huizen en duingebied weer terug ging naar het sportterreinencomplex Duinveldjes om zo het eindpunt te bereiken. Iedereen was het er mee eens: het was een zeer mooie tocht, ook omdat het weer en de zon zich van hun beste kant lieten zien.

Op zaterdag 1 september 2007 vertrok de bus van W.I.E.G.O. met 57 wandelaars naar Oosterbeek om daar deel te gaan nemen aan de 61e Airborne-herdenkings-wandeltocht, die iedere 1e zaterdag van de maand september wordt gehouden.

Het is met meer dan 30.000 deelnemers de grootste wandeldagtocht ter wereld. Omdat men tochten heeft van 10, 15, 25 en 40 km., is het ook mogelijk om ongetraind deel te nemen en men ziet dan ook vele gezinnen meedoen, waarbij ook de allerkleinsten, die nog in de kinderwagen liggen. Het is dan ook een tocht welke voor iedereen aan te bevelen is. Tevens wordt een toeslag op het inschrijfgeld gehouden en dit geld dient om de oud-strijders de gelegenheid te geven om bij de herdenking op 17 september aanwezig te kunnen zijn. Het vertrek was vanuit sportpark "Harten- stein" gelegen achter het Airborne Museum. Na de start wordt de Utrechtseweg opgelopen. Aan de Utrechtseweg, tegenover het gebouw "Hartenstein" staat het Airborne-monument, dat werd opgericht ter nagedachtenis aan de in september 1944 geleverde heldenstrijd en aan de 2000 gesneuvelden en op het Airborne- kerkhof te Oosterbeek rustende leden van de 1e British Airborne-Division. Na de Utrechtseweg wordt via de Schelmseweg de weg langs de spoorlijn bereikt en gevolgd. De taluds waar men over heen gaat, zijn ontstaan in 1857 bij de uit- graving van de spoorweg Arnhem – Utrecht. Hier vormden de Duitsers een aan- valslinie tegen de gelande Airbornes. Veel van de door de R.A.F. uitgeworpen containers met voedsel en munitie kwamen hier terecht en vielen in Duitse handen. Lopend langs de spoorlijn wordt het Airborne-kerkhof gepasseerd. Op het Airborne-kerkhof rusten ongeveer 2000 Engelsen en Polen, die te Ooster- beek en omgeving tijdens de septemberdagen van 1944 zijn gesneuveld. Bij het station van Oosterbeek wordt de spoorlijn gekruist en verder aan de andere zijde evenwijdig aan de spoorlijn gelopen en via de Bilderberglaan wandelt men door de uitgestrekte bossen van de "Bilderberg". In deze bossen kwamen tijdens de strijd in 1944 veel containers met voedsel, wapens, munitie enz. neer, die door vliegtuigen werden afgeworpen en bestemd waren voor de ingesloten troepen. Ongelukkigerwijze waren deze bossen toen reeds bezet door de aanvallende Duitse troepen. Via het fietspad ging men door de bossen en heidevelden naar Wolfheze. Wolfheze, bekend om het grote psychiatrische ziekenhuis en het tehuis voor alleenstaande blinden, werd zwaar getroffen bij de landing op 17 september 1944. De route gaat nu verder over het terrein van het psychiatrisch ziekenhuis. Daarna ging men over het golfterrein, waar in 1944 honderden zweefvliegtuigen en parachutisten landden. Daarna kwam men in Heelsum waar men in de Koninginnelaan het eeuwenoude Nederlands Hervormde kerkje zag staan om vervolgens verder te gaan naar Doorwerth.. Voorbij Doorwerth komen we op de heuvelachtige terreinen van "Het Gelders Landschap". Van de heuvels waar het in 1944 verwoestte hotel "De Duno" was gevestigd, heeft u een prach- tig uitzicht over de Betuwe tot Nijmegen en verder tot Kleef en de daar gelegen heuvels en bossen. Langs de heuvels van "De Duno" richtten de Duitsers hun stellingen tegen Nijmegen en de Betuwe in. Na de heuvels wordt het plaatsje Heveadorp doorkruist. Hier stonde vroeger de Hevea(rubber)fabriek. Na Hevea- dorp komen we op de Oude Oosterbeekseweg. die door de "Valckeniersbos- sen"naar "De Westerbouwing" leidt. De uitspanning "De Westerbouwing" werd door de oorlogshandelingen geheel vernield, doch is in volle glorie herrezen.

Aan de overzijde van de Rijn ligt het dorp Driel, waar de Polen tot steun der Engelsen landden. Na "De Westerbouwing" komen wij op de Benedendorps- weg die leidt langs de punten, waar de gevechten het hevigst zijn geweest. Ter hoogte van het Gasbedrijf is de plaats waar in de nacht van 25 op 26 september 1944 de laatste Airbornes, onder een geweldig Duits artillerievuur en onder dekking van eigen Artillerievuur uit Nijmegen, over de Rijn terugtrokken. Ongeveer tegenover het Gasbedrijf stond het mooie kasteel "Hemelse Berg", dat echter door de oorlogshandelingen geheel is verwoest. De ruïne van het kasteel is later opgeruimd. Thans bevindt zich op dit terrein een modern verzorgings- en verpleeghuis van de stichting Zendings-diaconessenarbeid, waarvan het moederhuis is gevestigd in Amerongen. Recht voor u ziet u de spoorbrug over de Rijn. Deze spoorbrug werd door de Duitsers opgeblazen toen de Airbornes tot op enkele kilometers waren genaderd. Aan de Benedendorps- weg tegenover de Weverstraat ziet u het oudste kerkje van Oosterbeek, dat ook in de septemberdagen zwaar beschadigd werd. Opgravingen tonen aan dat hier reeds in de 9e eeuw een kapel stond. Het kerkje is weer zoveel mogelijk in de oorspronkelijke vorm opgebouwd. In de Weverstraat ziet u het pittoreske Zweiersdal. Bij terugkeer in Oosterbeek werden de wandelaars door muziek- korpsen en duizenden toeschouwers ingehaald. Het meest opvallende aan de wandeltocht in Oosterbeek is, dat jong en oud aan de tocht deelnemen. Bij W.I.E.G.O. was de oudste deelneemster 81 jaar en de jongste 7 en zij liep in Oosterbeek voor de eerste maal de tocht van 15 kilometer, wat een zeer mooie prestatie was en ze had er geen enkele moeite mee.

Op 31 maart 2007 ging W.I.E.G.O. met de bus naar Lisse om daar met 56 wandelaars deel te nemen aan de Keukenhoftocht van W.s.v D.J.O. (Door Jongeren Opgericht) te Lisse.

Bij het 1e opstappunt in Breda, was het even schrikken, want er kwam een bus voor 48 personen, maar er moesten er 56 mee. In 1e instantie wilde men naar Zevenbergen rijden, om daar van bus te verwisselen, gelukkig was er een betere oplossing. Er werd een bus voor 58 personen naar het laatste opstappunt gestuurd en zodoende liep men geen vertraging op door eerst naar Zevenbergen te gaan om daar te wisselen. Verder ging alles voorspoedig en om kwart voor tien konden de eersten al vertrekken uit het startgebouw gevestigd bij de Firma P. Bakker.

Direct na de start liep men naar de voorkant van de Firma Bakker. De wandelaars op de 6-10-15 en 20 km gingen hier linksaf. Maar de 30 km. ging rechtsaf en passeerde meteen enkele grote bollenvelden. Bij het benzinestation ging het linksaf en daar was de heer- lijke geur van de bloeiende hyacinten. Men kwam ook langs de Keukenhof, maar dat liet men links liggen om na het voormalige station van Lisse (thans een restaurant) langs de Leidsevaart naar De Zilk te wandelen. Na De Zilk ging het naar Hillegom en ook hier wandelde men langs het station, om vervolgens naar en door Vogelenzang te wandelen. Na Vogelenzang ging het via de Leidse- vaartweg naar de controle en rust bij “’t Panneland”. Na de rust moest men door een draaihekje en wandelde weer terug naar De Zilk, waar een tweede rust was in snackbar Pompe. Na deze rust kwamen er een paar zeer lange wegen en bij een rotonde was er weer een rust in Café De Ruigenhoek. Na deze rust ging het richting Noordwijkerhout, maar net voor het viaduct ging het linksaf over een secundaire weg naar Lisse. Men passeerde weer het voormalige station van Lisse, maar nu ging het echt richting Keukenhof. Voor de wandelaars was er een speciale ingang en kon men de prachtige bloemperken in de Keukenhof bewonderen. Ook was er een demonstratie met roofvogels, zoals valken en uilen. Na de rondgang door de Keukenhof ging men weer terug naar het vertrekpunt bij de Firma Bakker en kon men zien, dat er die dag 3695 wande- laars waren geweest uit binnen- en buitenland. Om kwart voor vier vertrok de bus weer richting Breda, maar hij deed er 61 minuten over om van de achterkant van het gebouw aan de voorkant te komen, waar de hoofdweg was. Gelukkig was iedereen zeer tevreden over het eerdere verloop van de dag en dus keerde men toch zeer tevreden terug in Breda en Etten-Leur.