Geplaatst op

2007-03-24 – Leerdam – Wintertocht – WSV Prins Bernhard

Op 24 maart 2007 ging W.I.E.G.O. met de bus naar Leerdam om daar met 48 wandelaars deel te nemen aan de Winterserietocht., georganiseerd door de 70-jarige Wsv. "Prins Bernhard". De wandelaars van W.I.E.G.O. konden al om even 10 uur vertrekken vanuit Buurthuis Patrimonium en de langere afstandlopers gingen dan ook direct op pad.

Men wandelde na de start eerst langs het station van Leerdam en langs een monument voor de oorlogsslachtoffers van de 2e wereldoorlog. Daarna ging het naar de Kon. Emmalaan, waarbij rechts een mooi uitzicht was op de pittoreske stadsgracht van Leerdam. Kort hierna ging men een zijstraat in waar aan de ene kant nog de oorspronkelijke vooroorlogse woningen stonden, terwijl aan de andere (stads)kant reeds plaats was gemaakt voor nieuwbouw. Verderop werd een watertoren uit 1900 gepasseerd met in de toren een kunstwerk uit 1925 vanwege het 25 jarig bestaan.  Langzamerhand werd de bebouwde kom van Leerdam verlaten en kwam men op de Diefdijk. Hier liepen aan aantal zogeheten "mohair-geiten"(geiten met een soort rastakapsel) rond. Ter hoogte van de kruising met de spoorlijn Leerdam Geldermalsen lag rechts fort Leerdam ter weerzijde van de spoorlijn met als bijzonderheid (volgens een omwonende) een spoorbrug die open kon. Na de spoorlijn sloeg men een onverhard pad in door natuurreservaat Schaaijk en kwam men uiteindelijk op de provinciale weg naar Schoenrewoerd. In Schoenrewoerd was een rustpunt in café De Zwaan, waar niet iedereen gebruik van maakte. Hierna werd direct de bebouwde kom weer verlaten en wandelde men naar en langs het Wiel van Basso. Dat is een voormalige dijkdoorbraak, waardoor een meer is achtergebleven, waar o.m. aalscholvers nestelen.

 Verder ging het door weilandengebied, waar twee bordjes met de tekst "Eendenkooi van de staat" enz. op stond. De eendenkooi was echter in geen velden of wegen te zien.. Wel de autosnelweg Den Bosch Utrecht, die evenwijdig gevolgd werd tot de spoorwegovergang bij Beesd. Hier ging het door de buitenplaats Mariënwaerdt, waar ook na 16 km. een rust was in een pannenkoekenhuis met toeristeninfo en weidewinkel. Na een lekkere kop koffie genuttigd te hebben ging het verder naar en door Beesd en over de Lingedijk naar Rhenoij. Onderweg werd nog de vogeltuin Plaaij gepasseerd met o.m. uilen, raven én ooievaars. Deze laatsten had wij men al een paar kunnen zien, terwijl naderhand zelfs nog een est met twee stuks te zien was. In Rhenoij een oude witte kerk te staan en een terp waarop in de 19e eeuw bewoners en vee diverse overstromingen hadden overleefd. Na de kruising van de provinciale weg via een fietstunnel werd de Lingedijk weer vervolgd naar Acquoy. Hier staat de Betuwse toren van Pisa. Dit is een scheve alleenstaande kerktoren uit de 15e eeuw, die in 1985 een uitslag had van 115 cm. Verder ligt er een domineesvrouw begraven, waarvan de meisjesnaam "Pisa" luidde. Na deze plaats wandelde men door het weidegebied naar een nieuwbouwwijk van Leerdam. De straatnamen hier waren ontleend aan plaatsen in met name de Baltische staten, waar de voormalige houtverwerkingsfabriek zijn hout vandaan haalde. Langs de stenen wal van Leerdam aan de rivier De Linge werd de bekende glasfabriek bereikt, waarna men via een voetpad naast de glaswinkel uiteindelijk weer terugkwam in Buurthuis Patrimonium. Hier kregen alle wandelaars een aardigheidje vanwege het 70-jarig bestaan van de organiserende vereniging. Om vier uur ging de bus weer terug en waren de wandelaars op tijd thuis.

Hans van der Bruggen

“2007-03-24 – Leerdam – Wintertocht – WSV Prins Bernhard” verder lezen

Geplaatst op

2007-01-13 – Breda – 2e Wintersierie WIEGO

Ik moet vandaag nog eens alleen op pad en kies voor dichtbij maar toch voldoende kilometers. Het ‘miezelt’ als ik in Hemiksem vertrek, maar zie, vanaf de grens in Meer klaart de lucht een beetje uit en wordt het droog. Zou het dan toch waar zijn van dat Belgische weer?
Voor het eerst stuurt de routeplanner mij van Galder over Ulvenhout naar Ginniken. Het plannetje klopt niet helemaal maar met mijn opgebouwde terreinkennis is dit wel een heel eenvoudige route. Op het plein bij het startlokaal heel wat auto’s met Belgische nummerplaat, mooi zo.

Omstreeks 9:15 ga ik op pad. Even terug wennen aan de kleurenvlakken die de pijlen vervangen. Het is geruime tijd straatjes lopen om de stad uit te geraken. De woonwijken veranderen gaandeweg van oud naar nieuw. In de buurt van de Bavelse molen steken we de autoweg over en meteen na industriezone ‘De Bunder’ lopen we tussen weiland en boerderijen. Met een wijde boog draaien we om een grasheuvel (oude stortplaats ?) en lopen richting Dorst. De 25 en 40 km draaien randje dorp links weg en hebben een eindje verder hun eerste rustpost bij een schuurtje achter een woonhuis. Tot nog toe 7 km beton gelopen, het gaat mij helemaal niet lekker, lijkt of ik weinig zuurstof krijg.

Een koffietje en sms naar het thuisfront later, ga ik weer op pad. Lopen een drukke spoorbaan over (moet lachen met die korte ting-ting-ting) en dan meteen de natuur in, eindelijk! Vanaf nu wordt het boslopen over zand- en fietspaden. Naaldbomen en berk wisselen elkaar af. Lopen even parallel met de snelweg bij tankstation Kalix Berna maar draaien dan de Baronie Dorst in. Passeren een golfterrein en enkele boerderijen om opnieuw het bos in te duiken. Ik loop hier helemaal alleen, in de verte nog twee wandelaars. Men enige directe gezellen zijn vinken en een eenzaam tokkelende specht (tok, tok – iemand thuis? – mjam, mjam) Dit pad blijkt Honderd Bunderweg te noemen. Zal wel want er komt geen einde aan. Gelukkig kunnen we genieten van fraaie groenkleurige vennen en open ruimtes rechts van ons. We steken de open zandvlakte over en duiken opnieuw de naaldbossen in. Het wordt keren & draaien over paden en paadjes, er vliegt ook wat hemelvocht. Bij de Vijftig Bunderweg naderen we Dorst. Ik bemerk in het dorp de eerste timide krokussen van dit kalenderjaar. Nog wat straatjes en we hebben er 20km opzitten. In de vrijwel verlaten zaal staat Louis uit Wechel vertrekkensklaar. Even een woordje wisselen, ik ben aan een pauze toe.

We verlaten het stille dorp langs de omgekeerde weg van vorig jaar. Moeten een tijdje over een fietspad parallel een drukke baan en duiken bij de Breedvenweg opnieuw het bos in. Dan weer noemt het hier Militair Domein Vijf Eiken, dan weer Baronie Dorst. Het is in elk geval heerlijk wandelen midden het soms donkere naaldbos met plots een ruime open heideplek. Bereiken opnieuw de openbare weg die we een eind volgen rond het militaire domein. Een laatste keer slingeren door de Baronie, met wel erg weinig markeringen, en daar is de rustpost. Een bekertje bouillon gaat er gretig in, nog 12 km.

We lopen eerst dwars door een verlaten golfterrein en kiezen daarna voor de open ruimte. Er staat aardig wat wind. Ik loop nu in het gezelschap van een andere WS fanaat. Bereiken samen Bavel en de laatste (fruit) rustpost. Het appeltje laat zich smaken. Vertrekken ook weer samen en steken de autoweg opnieuw over. Krijgen nu een stukje Ulvenhoutse bos onder de sloffen geschoven. Ontwijken netjes de zwaarste blubberstroken. Lopen Ginniken binnen bij fraaie huizen en kasteeltjes. Mogen nog even genieten van de schitterende Markvallei. Deze 40km zitten er weer op. Ondanks de eerste 7 betonkilometers was dit een mooie tocht. Het is lekker wandelen bij WIEGO, zeker weten.

Geplaatst op

2007-03-10 – Vlissingen – Lente Wandeltocht – WIK

Op 10 maart 20007 ging W.I.E.G.O., voor de eerste keer van dit seizoen, met de bus naar Vlissingen om daar met 36 wandelaars deel te nemen aan de jaarlijkse Lentetocht.
De eerste wandelaars van W.I.E.G.O. vertrokken om 10,29 uur vanuit het Welzijnscentrum, gelegen aan de Adriaan Coortelaan 1 te Vlissingen. Vanaf het vertrekpunt ging het linksaf, tot de Bloemenlaan. Daar sloeg men linksaf en via nog twee lanen kwam men op het Baskenburgpad, waar men op het einde linksaf sloeg om het fietspad langs de Sloeweg te volgen. Na over de brug over het Kanaal door Walcheren te zijn gegaan sloeg men voorbij de spoorlijn rechtsaf en volgde daar een fietspad.
Via een tunnel en na de weg overgestoken te zijn kwam men in Oost-Souburg. Hier wandelde men eerst in de bebouwde kom, maar op het einde van de Kromwegesingel ging het rechtsaf via de Ritthemsestraat richting Ritthem. Maar dat was maar even, want aangekomen bij de Landbouwweg ging men die op en nu volgden lange smalle wegen door de polder om te eindigen bij wegrestaurant "De Rode Leeuw" te Nieuw en St. Joosland, waar de rust was en men er 14,3 km. op had zitten.
Na de rust wandelde men even een stukje terug, om vervolgens via binnenwegen en nog een modderpad achter het sportpark, naar Middelburg te wandelen. Na het passeren van de tunnel onder het spoor, wandelde men over de Stationsbrug en ging meteen rechtsaf over de Loskade. Na nog drie bruggen over te zijn gegaan, wandelde men het Veerse Bolwerk op dat gevolgd werd tot het einde. Na de fietstunnel Groenewoud en over de Schoebrug ging het over de Oude Vlissingseweg en door het Erasmuspark naar Groot Abeele om vervolgens via het Koopmans-voetpad terug te gaan naar Oost-Souburg. Hier wandelde men over de Kanaalstraat naar de draaibrug, ging die over en na de tunnel kwam men in West-Souburg uit in de Kerklaan. Die kwam uit op de Vlissingseweg en deze werd gevolgd tot de Nieuw-Zuidbeekseweg. Hier langs volgde men het fietspad om vervolgens linksaf de Lange Neelweg op te gaan. Bij de Sloeweg ging het rechtsaf via het fietspad naar de Bossenburgweg. Even later had men nog een pad langs het water af te leggen en was men weer terug op het vertrekpunt. De tocht was mooi te noemen en dit was ook wel te danken aan het prachtige weer, want ondanks de harde wind, waren de wandelomstandigheden prima.

Jef Maanders
Geplaatst op

2007-03-03 – Breda – 4de Winterserie WIEGO

Bron  wandel verslag: http://quirinus.nww.yi.org/cgi-bin/wnd_versl.pl?action=verslag&verslag=Breda030307.txt&fot
Terwijl de regen naar beneden gutst en de windwaarschuwingen de ether door vliegen, staat om acht uur Theo voor de deur om ons op te halen voor een wandeltochtje in Breda.Bezorgd om zoveel overmoed worden we uitgezwaaid tot we de hoek omslaan en begeven we ons in het zaterdagverkeer dat ons zonder verdere problemen, maar met veel stuurmanskunst van Theo, naar de startplaats leidt.
De ontvangst in het knusse en goed warm gestookte zaaltje aan de Viandenlaan is zoals altijd ontroerend.We staan als haringen in een ton op elkaar gepakt, want een ieder vermijdt het om zich naar buiten te begeven.We kunnen ons nog lang genoeg door wind en regen heen worstelen.
Maar als het tegen negenen loopt, is het gedaan met de lijdzaamheid en dringen de wandelaars zich door de deur naar buiten en gaan met of zonder routebeschrijving het ongewisse avontuur tegemoet.Het heeft meer weg van een carnavalsoptocht, want sommigen zijn wel erg pessimistisch wat het weer betreft en hebben zich als een soort buitenaardse wezens in de kleren gestoken..
Met het hoofd gebogen tegen de felle wind en de regen striemend in het gelaat gaan wij met ons ploegje achter de koplopers aan om na een tiental minuten in de beschutting van het grote bos te komen.Het is haast een wonder, zoveel verschil, liepen we ons eerst nog enigszins te verbijten, nu uiten we onze tevredenheid over de keuze van Breda.Het regent nog steeds, maar van de wind hebben we geen last meer.Die giert door de toppen van de bomen en doet ons geen kwaad.
We zijn met z’n zevenen, Heine is in “de Schuttershof” achtergebleven en heeft voor een kortere afstand gekozen, en blijven bij elkaar in de buurt.Ook Bram gedraagt zich vandaag sociaal en laat het hardlopen aan de hazen over.Het bos is ons natuurlijk bekend van vorige gelegenheden, maar vandaag zien we het in een ander daglicht.Hele percelen bosgrond zijn door de overvloedige regen ondergelopen en doen mij denken aan de mangrovewouden in tropische streken.Alleen de temperatuur lijkt er niet op.Het regenwater dat langs de hals naar binnen sijpelt doet mij rillen en ook de onbeschutte handen hebben te lijden van het ijskoude water.
Ondanks al het ongemak klagen we niet en nu we eenmaal “A” gezegd hebben, zullen we doorgaan totdat “B” erop volgt.En mochten we gedacht hebben dat wij de enigen zijn, dan hebben we de plank behoorlijk mis geslagen, want de Brabanders zijn geen watjes en laten zich door het weer niet opzij zetten.Hele horden zwaar hijgende joggers doen hun best om tijdens de vastentijd net dat kilootje meer kwijt te raken.De ondanks de kou spaarzaam geklede dames pronken in hun interlockjes met hun figuur.We komen ze overal tegen.
Toch mogen we over het parcours niet klagen.De paden zijn redelijk goed te begaan en tegen de tijd dat we het bos weer uitkomen, is de regen opgehouden met plenzen.
In de wagenrust worden we door de dames van WIEGO verwend met een warme drank en een vrolijke lach alvorens we het stuk met tegenwind opgaan.De natte kleding plakt aan het lijf en de snijdende wind gaat er dwars doorheen.De koude rillingen overheersen, maar toch heb ik een warm gevoel van binnen.Met mijn vrienden om mij heen moet het mij lukken om de eindstreep te halen.
Het angelus heeft al een tijdje geleden geslagen als we bij de grote caférust, halverwege, aankomen.De hete thee en de liefdevol meegekregen boterhammetjes geeft mij nieuwe energie.Ik heb het even moeilijk gehad, maar de opbeurende woorden van mijn maatjes, helpen mij erover heen en na de rust ga ik dan ook weer vrolijk verder.
De regen is zo waar opgehouden, maar de wind waait onverminderd voort.Bij het kruisbeeld doe ik een vluchtig schietgebedje en daarna weer met versnelde pas verder.Het bos geeft zo nu en dan verlichting.En dan is daar zomaar ineens de zon die een kijkje op ons gezwoeg komt werpen.Ook de vogeltjes komen nu tot leven en vliegen af en aan met materialen voor hun liefdesnestje.En nu valt het mij op dat de natuur al druk bezig is met het voorjaar.De struiken botten al uit en hier en daar staan al rozen en andere bloemen in bloei.Het is een wonderlijke wereld.
Na een poos, bij de Hellegatweg, krijgen we bouillon aangeboden en in de luwte van deze schuur is het een goed moment om op adem te komen.Met nog tien kilometer te gaan trekken we verder om een klein uurtje later bij de wederhelft van de “bouillonman” van een appeltje te worden voorzien.Deze goedlachse dame houdt ons langer op dan de bedoeling is, maar zo’n extra rustpauze is mooi meegenomen.
We vervolgen onze route en gaan nu op het einddoel aan.Ik heb behoefte om alleen te zijn met mijn gedachten en zonder mij van de groep af.De vermoeidheid na een drukke week komt om de hoek kijken en ik verlang dan ook naar het einde.
Even verder haal ik Bram en Johan in die staan te treuzelen.Moeten we hier nu rechts of linksaf?Bram is resoluut en zegt:”Links”.Wij volgen gedwee en lopen met hem dus prompt verkeerd.Maar na een poosje zien we onze fout in en keren op onze schreden terug om alsnog de goede kant op te gaan.
Veel te laat, maar niettemin gelukkig om het slagen, komen we “de Schuttershof” om tien voor vijf weer binnen.Heine,zit al enkele uren op ons te wachten en is ongerust over ons lange wegblijven, maar zijn gezicht klaart op als hij ons ziet binnenstappen.
We hebben weer een lekker dagje buiten gehad en hebben de zware tocht toch maar weer mooi volbracht.De voldoening straalt van onze gezichten en we zijn het er unaniem over eens dat het bij WIEGO goed toeven is.
Met dank aan alle mensen die eraan meegewerkt hebben om deze tocht tot een succes te maken, besluit ik dit verslag en spreek de hoop uit er volgend seizoen weer bij te mogen zijn.
Quirinus.
Geplaatst op

2007-03-03 – Breda – 4de Winterserie Wiego

Ik ga vandaag samen met zoonlief Sebastian van 9 met de bus van de AWV (Aalsmeerse Wandelsport Vereniging) naar Brabant, Breda. Ik ben goed voorbereid, want ik heb de plattegrond uit het stratenboek mee zodat we, mochten we enigszins in de buurt van de oude binnenstad komen, alle beroemde bezienswaardigheden als het Begijnhof, de St. Antohoniuskerk, het Raadhuis en natuurlijk de Grote Markt kunnen bekijken.
Alleen jammer dat de weersvoorspellingen niet zo goed zijn.

 

“2007-03-03 – Breda – 4de Winterserie Wiego” verder lezen